Deze week vertelt Godfried Westen over de weegbree: ‘Er zijn mensen die deze plant als ‘onkruid’ durven beschouwen’

Wat we waarderen willen we behouden. Maar daaraan vooraf gaat kennen, één van de doelen van deze column. Wat is er aan natuur in Harderwijk en brede omgeving te bewonderen? Tot geluk van inwoners niet weinig. Deze keer de brede weegbree. In veel straten te bewonderen, dit exemplaar vond ik op de Groentjesweg.

Brede weegbree is goed bestand tegen ‘belopen’. Plantago major, de Latijnse naam, is afgeleid van ‘planta pedis’ wat ‘voetzool’ betekent. 

De Nederlandse naam voor weegbree komt al in het Oud-Saksisch voor als ‘wegbreda’, samengesteld uit weg en breed: een plant die breed op de weg groeit. Weegbree werd vanuit Europa door de hele wereld verspreid. De indianen noemde het spottend de voetstap van de blanke, omdat het overal werd gevonden waar de Europeanen geweest waren. 

Het is een cultuurvolger. Al in de elfde eeuw werd weegbree genoemd in naslagwerken. 

Er zijn zowaar mensen die deze plant als ‘onkruid’ durven beschouwen. Weegbree is, dat hoeft eigenlijk verder geen betoog, overduidelijk een kruid. Je kunt de brede of grote weegbree, die soms overigens vrij klein blijft, gebruiken om jeuk van brandnetels te behandelen. Omdat de beide planten stikstofminnend zijn tref je ze vaak, handig, bij elkaar aan. 

De aren van de grote weegbree worden soms in vogelkooien opgehangen. Nu u weet dat weegbree een zogenaamde tredplant is, zou u kunnen overwegen deze plant te belopen bij een wandeling door de Groentjesweg of elders.

Godfried Westen