Columnist Gertien Koster was aan het piekeren toen ze aan slapeloosheid leed: ‘Het voordeel is dat er heel veel uren in een dag zitten’
22 juli 2026 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Het voordeel van slecht slapen is dat er heel veel uren in een dag zitten. Of eigenlijk in een etmaal. Overdag werk ik, doe het huishouden, spreek met vrienden af en beoefen hobby’s. ’s Nachts pieker ik over de toestand in de wereld.
Het is niet alleen kommer en kwel, ik verzin ook oplossingen voor maatschappelijke problemen. Ik vraag me bijvoorbeeld af waarom men de Noordzee niet een stukkie uitgraaft zodat de zeespiegelstijging niet zo erg is. Daarna fantaseer ik er lustig op los dat ik voor dit grandioze idee de Nobelprijs win. Natuurlijk weet ik wel dat dit domme gedachten zijn van een slaperig persoon en dat het zeebodemleven verstoren rampzalige gevolgen heeft.
Terwijl ik in bed wacht op de man met de hamer bedenk ik vaak dat er vast heel veel andere mensen ook wakker zijn. We zouden gezamenlijk kunnen kletsen en klagen in een groepsapp, laten we die woke noemen. Misschien beter van niet, op schermpjes kijken verergert het probleem, zeggen slapologen.
Dus vermaak ik me door nieuwsgierig te luisteren naar wat mijn geliefde in zijn slaap mompelt. Niet te verstaan helaas. Soms ga ik over op ouderwets schaapjes tellen, maar meestal raak ik wel de tel kwijt maar val ik er niet van in slaap. Dan neig ik naar zelfmedelijden, vooral als ik zie dat het al half vijf is en weet dat mijn wekker om zeven uur gaat. Door al dat niet slapen heb ik van die zakken onder mijn ogen. Als iemand zeg dat hij naar de Wallen gaat, denk ik dat hij het over mij heeft.
Uiteraard ga ik ook piekeren over hoe ik de volgende dag door moet komen. Dat lukt niet altijd en het gebeurt regelmatig dat ik in de auto zit te knikkebollen. Dan rijd ik naar een parkeerplaats, zet mijn stoel achterover en stel het alarm van mijn telefoon in. Ik ben vaak gelijk vertrokken. Een powernap van tien minuten is meestal genoeg. Helaas denken voorbijgangers nogal eens dat ik onwel ben geworden, waarschijnlijk omdat ik met open gezakte mond tegen het raampje lig. Dat ziet er vast eng uit. Sommige passanten kloppen op de auto en roepen alles goed? Ik knik dan vriendelijk terug maar liever zou ik nee schudden en grommend antwoorden dat dit dutje noodzakelijk is. Levensreddend.
Dus ziet u mij in de auto op een parkeerplaats achterover liggen met mijn ogen dicht? Niets doen. Snel doorlopen. Bij voorbaat dank.
Gertien Koster
