Columnist Gertien Koster zou willen dat ze eens wat vaker last had van smetvrees: ‘Wanneer hebben wij eigenlijk voor het laatst de wc schoongemaakt?’

HARDERWIJK/RIGA Ik zit in een park, bij een concert. De zon brandt genadeloos en ik heb het bloedheet. Het concert kan ieder moment beginnen. Naast mij neemt een man van middelbare leeftijd plaats. We zitten vrij dicht naast elkaar doordat de stoelen aan elkaar geklikt zijn. Daardoor raken onze bovenarmen elkaar een paar keer.

Ik vind dat niet erg, dat gebeurt nu eenmaal als je een voorstelling of concert bijwoont. De man denkt daar kennelijk anders over want hij staat op en maakt zijn stoel los van de mijne. Dat kan omdat hij de laatste in de rij is. Daarna pakt hij een flesje desinfectiemiddel uit zijn tas, spuit dat op zijn handen en wrijft het daarna uitgebreid over zijn vingers en handpalmen.

Het concert kan me niet erg boeien en mijn gedachten dwalen af. Ik fantaseer dat mijn gelegenheidsbuurman enorm last heeft van smetvrees en denk daardoor terug aan een vrouw die ik ooit als ziekenhuis maatschappelijk werker ontmoette. Deze oudere dame werd behandeld voor borstkanker en ik ging bij haar op huisbezoek.

Ik ben daar enorm voorstander van, die bezoeken geven zoveel extra informatie. Er staan bijvoorbeeld foto’s die tot gespreksstof leiden en ik heb ook weleens meegemaakt dat er een kale betonnen vloer was zonder meubels, omdat de cliënt financieel aan de grond zat.

De woning van deze mevrouw was brandschoon, nergens lag een kruimel en het rook er sterk naar schoonmaakmiddel. Toen we een tijdje in gesprek waren benoemde ik voorzichtig dat haar huis echt super schoon was en ik vroeg hoe ze dat voor elkaar kreeg nu ze zo ziek was.

Ze aarzelde even en vertelde toen dat ze smetvrees had en dat ze ondanks haar ziekte altijd zorgde voor een spic en span huis. Ze had daar eigenlijk geen energie voor, maar kon het niet laten. Mevrouw gaf ook aan dat ze het vreselijk vond om in ons ziekenhuis te eten en drinken van serviesgoed dat andere mensen ook gebruiken. Ze gruwelde ervan. Ik bood haar aan dat ze bij de volgende chemokuur haar eigen bord, bestek en kopje mee kon nemen.

Mijn gedachten dwalen verder af naar mijn eigen huis. Wanneer hebben wij eigenlijk voor het laatst de wc schoongemaakt? En de vloer in de keuken moet ook nodig gedweild worden. En zag ik laatst niet heel veel stof onder het bed toen ik daar iets zocht?

O, had ik af en toe maar een piepklein beetje smetvrees.

Gertien Koster

Lees ook

Columnist Gertien Koster weet hoe het werkt als iemand negatief praat over ‘haar stad’: ‘Kom niet aan Harderwijk’