Columnist Gertien Koster heeft een advies voor mensen die eigenwijs zijn: ‘Het had erger af kunnen lopen’

HARDERWIJK Onlangs overleed de vader van een vriendin. Hij was vroeger medisch specialist in het St. Jansdal. Zijn lieve echtgenote wilde mijn treinkaartje betalen toen ze hoorde dat ik zou gaan liften naar Zuid-Frankrijk. Ik was zeventien en sloeg haar genereuze aanbod af. Ik koos voor het Grote Avontuur en ging met mijn duim omhoog op pad. Eigenwijs en niet zonder risico. Ik kwam overigens heelhuids aan in Hyères waar mijn toenmalige vriendje mij opwachtte.

Een tijdje voor zijn overlijden sprak ik deze arts. Hij hoorde over mijn nieuwe knie, en de moeite met fietsen, en adviseerde me om een helm te dragen. Twee kennissen van hem waren overleden door een val op hun hoofd. Ik knikte instemmend maar dacht ondertussen ‘no way’. Opnieuw was ik eigenwijs.

Vorige week stapte ik in Utrecht, de stad waar ik werk, in de bus. De chauffeur reed weg terwijl ik nog niet zat, daardoor verloor ik mijn evenwicht en viel. Vol met mijn hoofd tegen een paal. Het deed ongelooflijk pijn. De chauffeur zette de bus aan de kant van de weg, liep naar me toe en riep dat er ijs op mijn hoofd moest maar geen van de passagiers had dit bij zich. Vreemd. Ik voelde dat er een groot ei op mijn hoofd zat. Ik stapte even later uit en keek of ik een café zag waar ik een whisky on the rocks zonder whisky kon bestellen, maar de kroegen waren nog dicht.

Toen ik bij mijn cliënte aankwam, een voormalig sekswerker, vroeg ze wat er gebeurd was. Ze pakte mijn hoofd, inspecteerde de zijkant en zei dat er knalpaarse bult zat. Ze maakte er een foto van. Ik zag alleen maar haar, blond met grijs. Na mijn afspraak ging ik terug naar Harderwijk, werken lukte niet meer. Geloof het of niet, ik trof dezelfde buschauffeur op weg naar de trein. Die leek te schrikken toen hij mij weer zag. Dat was geheel wederzijds. Heel voorzichtig trok hij op toen ik al lang zat.

Ik ging langs mijn huisarts. Die scheen met een lampje in mijn ogen en zei dat ik een hersenschudding had. En dat het erger had kunnen aflopen want een val op je hoofd is best link. Ik fietste naar huis en sliep een gat in de volgende dag. De moraal van dit verhaal: wees niet eigenwijs, draag een helm in de bus en zorg dat je altijd ijsblokjes bij de hand hebt.

Gertien Koster

Lees ook

Columnist Gertien Koster was aan het piekeren toen ze aan slapeloosheid leed: ‘Het voordeel is dat er heel veel uren in een dag zitten’