Columnist Sijmen Reehoorn kijkt terug op zijn eerste begrafenisdiensten: ‘Dichtbij de dood zie je veel van het leven’

HARDERWIJK Een tijdje terug heb ik mijn eerste begrafenisdienst geleid. De ochtend dat ik voor het eerst een stervende bezocht, werd ik die middag gebeld dat er nog iemand was overleden. Dus ik heb in één week twee begrafenissen geleid. Als beginneling mocht ik direct dubbel aan het werk. Terugkijkend was het een intensieve, maar mooie week.

Dichtbij de dood zie je veel van het leven. Het is echt bijzonder hoe families mij binnenlaten, terwijl ik toch een soort vreemdeling ben. In een voorbereidend gesprek hoor ik de levensgeschiedenis van degene die overleden is. Er wordt gehuild en gelachen. Er komen prachtige herinneringen boven, maar ook de scherpe randjes van iemands leven worden benoemd. Het is een soort diep gesprek in een snelkookpan. Er komt zoveel op je af in zo’n korte tijd!

Tijdens het luisteren maak ik wat aantekeningen. Belangrijke biografische gegevens noteer ik, maar wat ik nog liever noteer zijn karaktertrekken of uitspraken. Het liefst zo letterlijk mogelijk. In de toespraak die ik houd tijdens de kerkdienst, kan ik die terug laten komen. Ik geloof dat ieder mens gemaakt is naar het beeld van God. Dat iedereen iets van God laat zien. Natuurlijk is geen mens perfect en laat niemand volledig zien wie God is, maar ieder mens weerspiegelt iets van Gods liefde.

Lees ook

Columnist Peter Sitsen over zijn dochters, de zomer en even de energie eruit: ‘Ik zou het nooit meer anders willen, ze zijn wie ze zijn’

 

De kerkdiensten zijn intiem en soms emotioneel. Er vloeien tranen, maar klinken ook prachtige herinneringen. De mensen in de kerk zijn met minder dan ik op zondag gewend ben, maar luisteren aandachtiger. De woorden wegen zwaarder. Elk woord lijkt te tellen. Ook muziek klinkt anders bij de diepe afgrond van de dood. Het snijdt dieper en doet meer. Juist bij de dood waardeer je het leven.

Ondanks de hoge druk voel ik me rustig. Natuurlijk heb ik zenuwen, maar zoals iemand van de familie mooi zei: ‘Dat is gezonde wedstrijdspanning’. Ik heb een prachtige taak. Ik kijk samen met de familie terug op wat diegene van God heeft weerspiegelt in het leven. Ik mag verdriet en gemis verwoorden; laten merken dat de pijn oké is. Vertellen dat de dood een keiharde grens is. Dat er geen weg terug is. Maar het mooiste is dat ik hoop mag uitspreken. Er is geen weg terug, maar wel een weg vooruit. Een weg naar onze hemelse Vader.

Juist bij het graf is dit mooi zichtbaar. Kleinkinderen en achterkleinkinderen krijgen van mij wat bloemenzaad dat ze zaaien naast de kist. Zoals bloemenzaad sterft, maar er een prachtige bloem ontstaat, zo sterft hun opa, maar leeft prachtig verder in de hemel.

Sijmen Reehoorn, missionair werker de Regenboog, sijmenreehoorn@hotmail.com..

Lees ook

Columnist Christiaan Floor zit gefrustreerd in de auto na boete: ‘Achteraf realiseer ik me dat de agent natuurlijk gewoon zijn werk deed’