Columnist Peter Sitsen heeft eindelijk zijn slaap terug: ‘Ik was zelf ook een tikje flabbergasted’

HARDERWIJK Het lijkt dan eindelijk zo ver te zijn. Ook de kleinste diva in de dop in huize Sitsen heeft het doorslapen ontdekt. Ruim een maand voor het tweede verjaardag is ons voor het eerst al enkele nachten op rij een ononderbroken nachtrust gegund. De eerste keer was wel even wennen en ook schrikken, vorige week. “Heb ik iets gemist? Leeft ze nog?”, het schiet onwillekeurig toch door je hoofd als je uit een gevoelsmatig ongekend diepe slaapcoma wakker wordt. Maar nee hoor, daar lag ze, met een tevreden grimas op haar gezicht heerlijk nog te tukken. Eén zwaluw maakt geen zomer, maar na vier nachten durfden we het dan toch hardop te zeggen: ze slaapt door. En nu, bijna twee weken verder mag de hele wereld het weten: we hebben onze slaap terug!

We waren ook verwend hoor, want Maud was vanaf een week of 10 al een verschrikkelijk goede slaapster en dat is ze nog steeds. Zet die twee in een auto, rijd de hoek en Maud ligt al voor apegapen terwijl Floor na een half uur monotoon gezoem op de snelweg nog steeds het feestbeest uithangt op de achterbank. Een slaapkop en een druktemaker dus. Er hangt ons nog veel boven het hoofd vrees ik. Tel daarbij op dat ze allebei een bovengemiddeld stukje gezonde eigenwijsheid en temperament hebben (waar ik op een dag heel blij mee zal zijn, maar nu nog even niet) en ik denk dat ik in hun puberteit beter een jaartje of wat kan gaan backpacken in Australië. Maar dat is voor dan.

Dat een beetje slaap wat doet met een mens zal elke ouder beamen. Na een uurtje of zes, zeven ononderbroken slapen kun je ineens de hele wereld aan. De wallen lijken langzaam weg te trekken en van de week flapte ik er zelfs pardoes uit dat ik morgenochtend vroeg even m’n hardlooprondje zou gaan doen. Mijn vrouw keek mij verschrikt aan. De twijfel in haar ogen was oprecht. Ik was zelf ook een tikje flabbergasted door mijn uitspraak en wuifde hem lacherig toch maar weer weg. Maar het zaadje in mijn hoofd was geplant. ’s Ochtends vroeg hardlopen, zou dat echt weer kunnen?

“Hardlopen?”, hoor ik u denken. “Maar jij had toch je enkel naar de Filistijnen geholpen?” Dat klopt. Maar na wat herstelwerk durf ik het sinds een week of twee weer voorzichtig aan en dat gaat eigenlijk erg goed. In het begin zat de enkel nog vol op slot en raakt deze wat geïrriteerd, maar inmiddels voelt het alweer vrij soepel. In probeer mijzelf in een week of drie derhalve klaar te stomen voor een tien kilometer loop in Ermelo op 1 juni aanstaande. Leuke bijkomstigheid: het is een loop dwars door mijn oude buurt waar ik opgroeide en dus een letterlijke “walk down memorylane”. Zin in! 

www.petersitsen.nl