Columnist Peter Sitsen over zijn dochters, de zomer en even de energie eruit: ‘Ik zou het nooit meer anders willen, ze zijn wie ze zijn’
2 juli 2024 om 12:00 ColumnHARERWIJK Onze jongste dochter vierde afgelopen week haar tweede geboortedag en dat deed ze met een keurige buiteling van haar stoeltje waarbij de afsprong de goedkeuring van Hans van Zetten vermoedelijk niet had kunnen wegdragen. Gevolg: een dikke buil op haar voorhoofd. Gelukkig is Floor van het kaliber ‘niet mauwen maar doorgaan’ dus de huilsessie was kort. Het is een fraaie markering op de verjaardagsfoto’s, maar gelukkig kan papa redelijk photoshoppen. Onderwijl proberen we haar oudere zus zelfstandig te laten fietsen, maar die is precies het tegenovergestelde: behoedzaam, voorzichtig en elke keer als ik haar loslaat gaat het loei-alarm af. Maud (en Floor ook wel) is heel, heel duidelijk in wat ze wel en niet wil en op een dag ben ik daar vast enorm blij mee. Floor is de rauwdouwer, Maud de denker. Het doet de vraag rijzen wat we nou eigenlijk fijner vinden…
Het was dan eindelijk ook zomer de afgelopen week. Direct stonden het badje en de tuinstoelen gereed en was het na weken, zo niet maanden, eindelijk droog, zonnig en warm. Hollander als ik ben was het voor mij na drie dagen alweer te warm (ik heb zo’n hekel aan die hitte, doe maar 25, 26 graden maximaal) dus viel er direct weer wat te klagen voor ondergetekende. Gelukkig voor mij (vervelend voor u) keren de normale temperaturen deze week weer terug. Ik hou echt van de zomer hoor, maar meer van de lente, de herfst en de echte winter. Die laatste hebben we ook een poosje niet meer gehad dus resteert de lente en de herfst. Over onpopulaire meningen gesproken.
Terwijl ik dit typ, zit ik aan de tuintafel en kijk naar de zwaluwen die druk rondvliegen en zoveel mogelijk vliegjes proberen buit te maken. Het enige voordeel aan deze temperaturen: tot laat buiten zitten. Maud vergezelt me, het is een traditie geworden de laatste weken dat ze voor het slapen naar de zwaluwen mag kijken. Het gaat haar niet per sé om die vogels, wel om het langer opblijven en met papa kletsen. We nemen altijd even de dag door. Wat vond zij het leukste, wat vond ik het leukste? Wat gaan we morgen doen en wat heeft ze vandaag geleerd? Even daarvoor heb ik Floor al stoeiend, gooiend en springend aan haar moeder overgedragen. Even de energie eruit.
Zoals bij Maud het hoofd leeg moet, moet bij Floor het lichaam leeg. De één gaat rustig slapen na een poosje kletsen, de ander na een potje fysieke afmatting. We zeggen wel eens gekscherend dat Floor, ondanks het leeftijdsverschil van 2,5 jaar, nog eerder zal fietsen dan Maud. Maar Maud veegt waarschijnlijk als ze zes is al de vloer met me aan op het schaakbord. En ik zou het nooit meer anders willen, ze zijn wie ze zijn.
