Columnist Peter Sitsen huilde dikke tranen met tuiten na lezen van verschrikkelijk nieuws: ‘Beesten is een beter woord’

HARDERWIJK Mijn vaderhart huilde dikke tranen. Hele dikke tranen met hele dikke tuiten. Soms denk ik wel eens dat ik gewend raak aan alle ellende op televisie en op sociale media. Dat ik onverschillig word van de krantenkoppen en de zoveelste foto van een mensonterende situatie in een conflictgebied. Maar vanochtend kwam ik erachter dat ik dat nog niet was, of in elk geval nog niet helemaal. Ik ben even twee minuten in de auto blijven zitten om het op me in te laten werken...

Een kind van tien, bijna doodgeslagen door haar pleegouders. Alhoewel, pleegouders kunnen ze niet genoemd worden. Beesten is een beter woord. Of is dat een belediging voor echte beesten? Want die gaan echt niet zo met hun eigen soort om. Ik ken een heleboel lelijke woorden die ik van mijn dochters niet mag zeggen, maar ze gelden allemaal in het kwadraat voor deze twee compleet gediskwalificeerde mensen. Ik kan er eigenlijk geen woord aan vuil maken want elk woord schiet toch tekort.

Op het moment van schrijven leeft het kind uit Vlaardingen nog en ik hoop met heel mijn hart dat ze het haalt en dat ze ooit op een dag het vertrouwen in de mensheid kan terugvinden. Dat er bizar veel van haar gehouden zal worden en ze een warme en veilig thuis kan krijgen. Dat ze heel veel knuffels krijgt en elke avond in een warm bed wordt ingestopt door een mens, en niet door een beest.

Maar dan nog, hoe bestaat dit? Hoe kan dit in ons land? Hoe kunnen we zo stinkend rijk zijn als landje en zo compleet incapabel tegelijk? Waarom greep niemand in? Er was al door diverse mensen aan de bel getrokken, en toch ging het door. De school moet een ondervoed kind hebben gezien toch? Er waren al eens wonden onderzocht nota bene! Maar niemand stopte die beesten. Mishandeld werd ze. Gemarteld las ik zelfs. Het arme, arme, arme kind. De angst, de pijn en het verdriet dat ze dagen, weken, maandenlang en misschien wel jarenlang moet hebben gevoeld. En al die tijd lagen u en ik gewoon te slapen in ons bed.

En nu? Wie slepen we voor de rechter voor dit soort zaken? De instanties die deze beesten als pleegouders toestonden, die niet controleerden en een kind rechtstreeks de hel instuurden? De lokale overheden die wegkeken? De school die niet ingreep? En tegelijk bedenk ik me: ben ik een haar beter? Dit soort dingen kunnen dagelijks overal aan de gang zijn. Wie trekt er dan aan de bel? Wie grijpt er wel in? Zou ik ingrijpen? Ik weet het niet. Maar ik heb me in ieder geval wel heilig voorgenomen dat ik nooit, maar dan ook nooit zal wegkijken.

Peter Sitsen