Columnist Arian Foppen wil het in zijn laatste column over Sophie Straat en straattheater hebben: ‘Discriminatie? Ach, vergeet het’

HARDERWIJK Sophie Straat, een dame die ik niet ken met liedjes die ik waarschijnlijk nooit gehoord heb, heeft een uitspraak gedaan waar wit mannelijk Nederland van vol is geschoten. Ze werden door deze dame gesommeerd om naar achter te gaan in de zaal om plaats te maken voor mensen van kleur, LHTBQI’ers en neurodiversen.

De Belgische poltie gaat onderzoeken of dit dicriminatie is. Ja. Dit is discriminatie. Jansen en Janssen waren niet nodig in deze. Dat is vrij simpel om te onderzoeken; verander één woordje en kijk of het lekker voelt, verander er twee en kijk of je nekharen overeind springen: ,,Alle witte transgenders naar achter” voelt niet lekker. ,,Alle zwarte transgenders naar achter” en, voila, je enige twittervolger is JK Rowling. 

Ik zeg dit niet omdat ik een witte man ben; het is hoog tijd dat wij wat discriminatie voor onze blanke ballen krijgen, maar omdat het is wat het is: discriminatie. En de dame zal het waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld hebben - dat zeg ik, ik ken haar niet- misschien maakt ze wel muziek voor transgender dwarsleasie patiënten uit Iritrea die op het spectrum zitten; erg nich, maar soit. En dat ze niet begreep waarom deze witte mannen überhaupt daar in die zaal waren. 

Wat ik mooi vind aan haar uitspraak is dat het iets heel precairs blootlegt in de linkse denkwereld; je mag niet discrimineren op basis van kleur, gender, broodbeleg enzovoorts: totdat het over de altijd aanwezige witte man gaat, dan vallen alle linksdraaiende mosterdsoepeters over elkaar om als eerste te zeggen dat deze vrouw een kunstenaar is, die vrijheid van meningsuiting heeft en bla-geneuzel meer. En als de rechtse witte man dan roeptoetert dat dit óók discriminatie is, dan krijg je heel feministisch Nederland over je heen. En dat is voor geen enkele man een pretje, zeker niet voor een rechtse.

Ik ben ook heel benieuwd wat Jansen en Janssen gaan doen met de uitkomst. Zouden ze haar gaan vervolgen? En dan? Veroordelen? Dat is achterlijk en veel te gortig. Want in Nederland komt je nóóit meer aan de bak als je eenmaal veroordeeld bent door een rechter: kijk naar Lil’ Kleine - slecht voorbeeld - kijk naar Bilal Wahib - slecht voorbeeld - kijk naar Marco Borsato - kak… 

Oké, je wordt sowieso niet veroordeeld als BN’er, dat scheelt. Maar je liedjes worden nooit meer gedraaid op de radio! Kijk maar naar… Ach, weet je wat, vergeet het. Dat gaan we over een paar weken toch ook zelf weer doen, als de komkommers weer verleden tijd zijn en de kranten weer gevuld worden met woorden die er écht toe doen. De ellende in de wereld die ab-so-luut niet vergeten mag worden, waarvan we hebben gezegd: dat nóóit meer!

De reprise van de toneelvoorstelling van Thijs Römer.

Arian Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen zag zijn vissen veranderen in een stoommaaltijd: ‘Wees blij met het hittepruttecol’