Columnist Arian Foppen heeft een hekel aan fietsen en ziet dan ook nog eens zijn ego gekrenkt worden: ‘Ze moeten een oranje vlaggetje hebben’
13 juni 2026 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Ik heb een hekel aan fietsen. Niet zo een grote hekel als PVV-stemmers aan goed onderbouwde argumenten, maar het komt in de buurt. Geen idee waar de haat vandaan komt; maar ik voel hem tot in de naad van mijn sokken - en als ik een stukje heb gefietst: tot aan het rauwe tartaartje dat zich mijn achterwerk noemt.
Mijn lief - engel die ze is - houdt van fietsen, niet zoveel als PVV-stemmers houden van witte onbevlekte mensen, maar het komt in de buurt. En dat is enorm kak. Want we wonen in goed befietsbaar gebied; de Veluwe alleen beschikt al over zo een 1000 kilometer fietspad. U leest dat goed. Dat is dus enorm dubbel kak; we gaan fietsen met dat kind.
Sinds ik hier woon heb ik dus geregeld mijn prima auto moeten verruilen voor een tochtig tweewielertje en ben ik erachter gekomen dat ik nog ergens een grotere hekel aan heb dan aan dat ijzeren ezeltje; elektrische fietsen. Ik zal dat even uitleggen aan de mensen die zo gezegend zijn dat ze nog nooit een trapper hebben hoeven beroeren; je hebt fietsen die e-lek-trisch zijn. Op stroom dus.
Je hoort natuurlijk veel over die fatbikes - u weet wel die fietsen die in eerste instantie zo genoemd werden door de dikke banden en nu vooral de naam danken aan de mensen die erop zitten - , en dat zijn ook echt ellendige dingen. Maar die zie je van een endje al aan komen, niet in de laatste plaats door het formaat van de mensen die er op zitten. Oh, even een dingetje daarover: dit is geen fatshaming; ik zeg dit er even bij, want in mijn vorige column had ik geschreven dat een sprookjesfiguur ‘bol’ was en heel wat christelijke WeightWatchers zijn daarover gevallen. Dus hierbij een rectumficatie. En dat is geen tikfout.
Wanneer ik zwoegend één der duizend kilometer afleg en ik achter mij een ouder heerschap hoor trappen, dan denk ik ‘ach, dat duurt wel’ en dan zoeft zo een ellendeling voorbij met een snelheid waardoor ik tollend achter blijf tussen de pijnbomen. Ik val van mijn fiets, gat in mijn broek en erger nog; gekrenkt ego. Niets is zo erg om ingemaakt te worden door een ouwetje bij iets waar je als jonge God moeiteloos de overhand behoort te hebben: armpje drukken, WhatsApp installeren en fietsen als goede derde.
Ik vind dan ook dat al die mensen op e-lek-tri-sche fietsen zo een lullig hoog oranje vlaggetje moeten hebben. Zodat iedereen kan zien; die rijdt sneller dan hij eruit ziet. En dan kan mijn geknakte ego wat minder in de kreukels liggen als opa als Eddie Merckx op Epo mij met 220 kilometer per uur inhaalt in de buitenbocht.
Arian Foppen
