Columnist Arian Foppen is heel blij dat het lente is: ‘Jongens, ik moet aan de prozac’

HARDERWIJK Wanneer de narcissen hun gouden kopje openen, een weg zoekend tussen de hondendrolletjes door om de zon met hun aangezicht te verblijden, krijg ik de neiging om die dingen uit de grond te trekken en in een vaas te doen, met uiteraard te weinig water en ze langzaam te zien verpieteren. Lente. Het is lente. De bomen fluiten, de vogels zwaaien in een briesje heen en weer - of andersom - de teenslippers komen altijd eerder uit de kast dan de nagelschaartjes en het is lente. Pasen komt zo om de ecke kijken, u weet nog wel: dat weekend waarin we vieren dat Jezus een kater had, maar wat nog veel belangrijker is; het weer.

Het zonovergoten weer. Het lenteweer. Voor mij begon de lente dit jaar al ietsjes eerder, zo een twee weken geleden toen mijn hele snautsel onder zat met softijs van ‘t Boerinneke, mijn nase begraven in de gesuikerde nootjes die het megahoorntje voor heel kort sierde. Zo he, wat was dat even lente. Lente is voor mij ook het begin van dingen. Het gevoel van ‘we kunnen er weer tegenaan’. Het begin van een nieuwe cyclus. Misschien komt dat laatste wel omdat ik begin april ben geboren, en april valt sinds een tijdje in de lente, dus voor mij begint er op dat moment ook écht een nieuw jaar.

April schijnt van het Latijnse ‘Aperire’ te komen, wat ‘openen’ betekent. December van ‘Decem’, wat ‘tien’ betekent; want het is de tiende maand. Dan heb je nog ‘mei’ en ‘juni’, wat zoveel betekent als ‘Hoofd’ en ‘Schouder’. ‘Juli’ gaat terug op het Latijnse ‘Julios’ wat ‘knie’ betekent en ‘januari’ ‘Teen’. Mei, juni, juli en januari, juli en januari. Oren, ogen, puntje van mijn neus. Het dondert allemaal geen flatulent windje waarom het zo heet, zolang het maar is. Het is lente. De wereld opent zich weer voor nieuwe dingen; een nieuwe gemeenteraad. Een nieuw midden oostenconflict. Een nieuwe energiecrisis, een nieuwe vluchtelingenstroom… kak. Ik donder mijzelf ouderwets keuls een depressie in, hiero.

Lente. Het rolt ook zo lekker van je tong af. Lente. Het woord alleen al is voldoende om spontaan een ei te leggen, je in het gras te rollen en dood te gaan van de hooikoorts. De pollen die zich voor de rest van het jaar in je slaapkamer waaien door het open raam, wat je geliefde zo nodig open moest hebben om de scheetjes van de winter naar buiten te wapperen. En dat zijn hele erge scheetjes, want daar zitten ook twee dagen kerst-gourmet-scheetjes bij; het gat in de ozonlaag wordt spontaan driehonderd vierkante meter groter en de Natura 2000-gebieden zijn ten dode opgeschreven. Jongens, ik moet aan de prozac.

Of een ijsje van Rob.

Arian Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen houdt rekening mee dat het na de verkiezingen mis gaat in de plaatselijke politiek: ‘Gemeenteblaat’