Columnist Arian Foppen zag een vriendin samenzweerderig kijken na het ontvangen van het boekje over het noodpakket

HARDERWIJK Wij kregen een boekje in de bus. Heeft u hem ook gekregen? Wat te doen in nood. Een boekje met tips en trucs wat je moet doen wanneer de pleuris uitbreekt. De pleuris kan een ordinaire stroomstoring zijn, een aanval van Russische drones, een cyberaanval van België of daadwerkelijk een uitbraak van de pleuris. Nu weten we ondertussen wat Neerlands volk doet bij een ziekte-uitbraak; koffiedrinken op de Dam en zaniken dat we geen verjaardag mogen vieren. Bij de rest weten we het niet. Maar we moeten onszelf 72 uur lang vermaken, voordat vader Jetten in staat zal zijn ons te vertellen wat we moeten doen.

Het merendeel kan je wel raden; batterijen, eten, drinken, contant geld, fluitje voor de hulpdiensten, kaarsen. Zeg maar datgeen wat je meeneemt op vakantie. Tenminste mijn ouders namen altijd de halve supermarkt mee naar Frankrijk, want daar hebben ze geen smakeloos eten.

Een vriendin van mij keek mij na het ontvangen van het boekje samenzweerderig aan. ,,Ik vraag me af wat hierachter zit”, lispelde ze. Ik keek haar aan en wist meteen dat zij zo een type was dat mondkapjesloos de buurtsuper onder nieste. Kijk, ik denk dat hetgeen erachter zit, is dat ze míj willen bereiken; de generatie die niet op vakantie gaat met de halve supermarkt in de achterbak, de generatie die nooit contant geld heeft, de generatie die werkelijk níets kan zonder telefoon. De generatie die opgroeit voor galg en rad, maar dat niet kan schrijven zonder autocorrect. Mijn soort gajes dus.

Want in het doorbladeren van het, verder enorm betuttelende, boekje bedacht ik me toch een aantal keer dat deze meid best even wat beter op de toekomst voorbereid zou kunnen zijn. Ik heb een aantal bruine bolletjes in een kastje, wat chips, een aangebroken fles gingerbeer en dat was het dan wel voor overlever Foppen. Oh, en twee euro vijfentachtig aan contanten. Nou, kom maar op met die drones.

Ik ben natuurlijk meteen gaan pinnen. Ik heb waterflessen ingeslagen, wat blikvoer, kaarsen, wijn en blauwschimmel kazen en dat allemaal twee keer. Twee keer, hoor ik u vragen. Ja, want niet iedereen kan dat noodpakket betalen. Niet dat ik zo vermogend ben, maar als je ergens iemand kan helpen dan is dat mooi meegenomen, toch? En ik denk dat de mens van nature liefdevol en gevend is.

Dat gezegd hebbende. Ik heb ook een extra pakketje in de kelder staan. Met prikkeldraad, een hamer, nagels, messen, vlammenwerpers, landmijnen, wachttorens, Duitse herders, een stuk of wat loopgraven, ophaalbruggen van Ikea en wat je nog meer nodig kan hebben om je huis te beschermen. Want de mensen die koffiedrinken op de dam zullen wel honger hebben na 71 uur.

Arian Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen viert de verjaardag van zijn vriendin met een week lang films: ‘Waren we maar wat meer zoals Mark Darcy’