Columnist Arian Foppen over de verkiezingen en het Balboekje: ‘Hij kan wel walsen, maar nog niet zo goed als de andere jongens’

HARDERWIJK De eerste deunen van het orkest klinken zachtjes maar zeer dwingend; een wals zo te horen en Rob begint een beetje te zweten. Hij kan wel walsen, maar nog niet zo goed als de andere jongens. En hij heeft nog niemand in zijn balboekje geschreven. Ja, Frans stond erin, maar die is eerder weggegaan want hij vond dat ie niet goed genoeg de cha-cha-cha kende én hij stapte de hele tijd op ieders voeten.

Rob kijkt een beetje verlegen naar Henri. Henri kijkt op zijn telefoon. Gelovig schudt Henri zijn hoofd; een paar weken geleden had hij een heel vol boekje, maar één stupide opmerking en niemand wil meer met hem dansen. Henri had op school nooit dansles gehad, en het enige dansje dat Henri echt leuk vindt is YMCA.

Achter Henri staat Dilan, maar zij heeft alleen maar oog voor zichzelf. Ze kijkt in de spiegel en ziet zichzelf al in het showballet de sterren van de hemel dansen; ze is overigens de enige die dat ziet.

Een tik op Robs schouder: Geert. ,,Ik heb de grootste”, begint Geert het gesprek. ,,Dat zullen we nog wel eens zien”, pareert Rob. ,,Daarbij, het gaat niet om de grote, maar om wat je ermee doet. En jij doet er geen fluit mee.”

Nog een tik op Robs schouder. Joost wil aandacht. Joost wil altijd aandacht, Joost schuift zijn bril terug op zijn neus. ,,Ik kan heel goed dansen, vooral de wals. Maar ook de tango. En als je liever de rumba doet, ook goed.” Joost wil een beetje te graag, vindt Rob. ,,Ik kan ook heel goed de tango, de rumba en de wals”, jokt Rob. ,,En ook de jive”, jokt Rob verder. “En als er ruimte is voor de Paso Doble dan doe ik die ook gewoon”, Rob jokt wat door.

In de verte ziet hij Lidewij de schuhplatter doen. Het ziet er vreemd uit, zo een oude Duitse volksdans in deze setting, daarbij klopt het ritmisch helemaal niet bij een wals en ziet het geheel eruit alsof het niet helemaal van deze tijd is. Lidewij is een beetje blijven hangen in de dertiger jaren. Naast Lidewij staan twee lege schoenen, die zijn van Eddie geweest. Die zal wel nooit meer terugkomen.

Wéér een tik op Robs schouder, een dame met krullen kijkt hem lachend aan: Caroline. Kak, denkt Rob, die danst écht met íedereen. En je komt zo rottig van d’r af. Ze is als een slechte reclamejingle die de hele dag maar in je hoofd blijft. ,,Even niet leveren, Caroline”, pimpelt Rob haar af.

Met zijn balboekje in de hand kijkt Rob het zaaltje rond. Ineens valt het hem op dat het er allemaal zo goedkoop uitziet, de slingers zijn van plastic, het orkest is één man met een synthesizer – die verdacht veel op Jimmy lijkt trouwens – en al die mensen staan maar een beetje aan te rommelen en A-ritmische te stampen op de vloer.

Rob zucht en slaat zijn balboekje open; kom maar op dan.

Arian Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen heeft een advies voor de komende stemperiode: ‘Laat die onderbuik thuis’