Columnist Arian Foppen denkt in zijn kerstcolumn aan zijn mama: ‘Zorg dat u deze kerst mooi warme herinneringen maakt’

HARDERWIJK Uiteraard wilde ik in deze kerstcolumn de draak steken met een onbevlekte ontvangenis door een duif. Ik wilde ook het kerstverhaal hervertellen met Marco Borsato als het kindeke Jezus, omdat hij altijd al een keertje in de huid van een minderjarige had willen kruipen. Ik wilde even duidelijk maken aan Band Aid dat ze ‘don’t know it’s christmas time’ omdat vijftig procent van dat continent moslim is en dat dat hele nummer weer een mooi staaltje VOC-mentaliteit is.

Maar ik ga dat allemaal niet doen, want het is Kerst. En Kerst is mijn favoriete feestdag. Ik heb eigenlijk vrij weinig herinneringen aan vakanties of verjaardagen, maar ik loop over van kerstherinneringen. Zoals die keer dat ik helemaal alleen Kerst zou vieren, en mijn ex-schoonfamilie daar achter kwam en op stel en sprong een extra bord aan de tafel zette en ik die kerstdag tot in de late uurtjes met oma heb staan dansen. Of die keer dat één der schoonzussen het hoofdgerecht zou verzorgen en koos voor hutspot. Met worst. Al die keren dat ik aan mijn vaders hand cadeautjes ging kopen in het winkelcentrum. Bugles met spuitkaas. Oma die één portje nam en direct knalrode wangen kreeg.

Maar mijn mooiste herinneringen draaien om mijn mama. Die, met knalgroene ogen, in een prachtige jurk de trap afkwam. Ogen een klein make-upje, lippen een klein stiftje. Mama, die nooit iets gaf om uiterlijk vertoon. Mama, die haar eigen haar tijdens vakantie afknipte omdat het haar irriteerde en daardoor de hele vakantie eruit zag als een gabber avant le lettre. Die mama zag er dan uit als een koningin. Die mama, die altijd alle kinderen op eerste kerstdag bij haar wilde hebben, en niet op tweede kerstdag; want dat was een dag voor de koude kant. Die mama, die ons, op haar geliefde eerste kerstdag, dertien jaar geleden, achterliet.

Deze kerst doe ik daarom niet mee met een geloof van enig soort, maar hou ik me vast aan wat de wetenschap zegt over ‘tijd’. Men weet niet precies wat het is, maar het kan zomaar zijn dat tijd al-tijd is. Dat ieder moment altijd duurt en gevangen zit in een eeuwigdurende lus. Deze Kerst weet ik dus zeker dat er een jongetje is ooit en altijd van zeven die in de groene ogen van zijn mama kijkt, haar knuffelt en kust en zegt dat ie met haar wil trouwen en van haar houdt. Met haar stoeit op bed, dropjes met haar eet en haar chocomel opdrinkt.

Zorg dat u deze kerst mooi warme herinneringen maakt; ze kunnen zomaar eeuwig duren. Ik wens iedereen, alle mensen overal en altijd hele fijne dagen en een fantastisch geweldig nieuwjaar. Behalve dan Marco Borsato. Met z’n gestreel.

Arian Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen zag een vriendin samenzweerderig kijken na het ontvangen van het boekje over het noodpakket