Columnist Jos Schuring over echtpaar dat samen euthanasie wil: ‘Willem beschouwt een leven zonder Tineke als uitzichtloos lijden’
8 oktober 2025 om 12:00 ColumnNiet samen dood
Op een maandag in mei spreek ik een echtpaar dat samen euthanasie wil. Ik ben vrijwilliger bij de Humanistische Uitvaartbegeleiding. Ik spreek niet alleen op uitvaarten, maar voer soms ook een zogenaamd Gesprek bij Leven. Meestal doe ik dat met mensen die terminaal zijn.
Tineke is 83 jaar, bij haar is onlangs een grote tumor in haar hoofd ontdekt. Opereren is kansloos. De zware pijn is ondraaglijk. Ze wil snel dood. Haar man Willem kreeg een week na het slechte nieuws van Tineke een beroerte. Hij is halfzijdig verlamd, kan goed praten en zijn situatie is niet levensbedreigend. Maar een leven zonder Tineke beschouwt hij als uitzichtloos lijden.
Als onze coördinator belt zit ik meestal een dag later bij mensen thuis. Het blijft heel bijzonder om met mensen die ik niet ken twee uur lang te praten over leven en dood. Die verantwoordelijkheid vervult me met trots, maar ook met nederigheid. Na het bezoek schrijf ik het levensverhaal en leg het ter goedkeuring voor. Daags daarna leid ik dan de uitvaart.
Toen de coördinator vrijdags belde, was de euthanasievraag van Willem en Tineke nog in behandeling. Het is maandag en ik stap in de auto om het echtpaar te bezoeken, maar bel eerst hun dochter die ik vrijdag ook sprak. Ze vertelt dat het verzoek van haar moeder is ingewilligd, maar dat van haar vader nog niet. Hij heeft dat nu ingetrokken. De situatie is te ingewikkeld geworden nu. Moeder wil niet meer wachten. De dochter praat enorm liefdevol over haar ouders.
Een uur later spreek ik het echtpaar in een verpleeghuis. Ze huilen niet, maar zijn kapot van verdriet omdat ze niet samen mogen sterven. Met zachte stem vertelt Tineke dat ze haar dood uitgebreid heeft besproken met haar kinderen. Willem luistert stilletjes. Tineke vertelt dat op haar afscheid een lied van Frans Halsema zal klinken. Willem citeert: ‘Zij verstaat de kunst van bij me horen. In mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee.’ ,,Dit lied vertelt alles’’, aldus Willem.
Ze waren elkaars eerste liefde. Wat een grote liefde. Ik vraag naar hun geheim. Tineke antwoordt dat zij nooit streefden naar het onmogelijke, altijd wilden delen en altijd tevreden waren. In mijn hoofd worstelen schoonheid en verdriet. Tineke is doodop. Haar euthanasie is overmorgen. Ik voel opeens dat ik weg moet. Op dat moment zegt Tineke dat ze nog wat quality time wil met Willem.
