Columnist Arian Foppen wil graag eens het gevecht aangaan, maar durft geen rood T-shirt aan te trekken

HARDERWIJK Ik zou zo graag eens willen vechten. Als een Rico Verhoeven of, voor mijn part, als een DonQuifoppen de La Mancha. Reuzen, windmolens. Ik zou het allemaal wel eens willen aanpakken. Maar het probleem is, ik durf niet eens een rood T-shirt aan. 

Nog nooit ben ik op het Malieveld geweest. Ik heb zelf nog nooit schade toegebracht aan het D66-gebouw. Zwijgzaam zit ik mijn woede bot te vieren op mijn, dit jaar, al vijfde toetsenbord – en met elke aanslag verwijder ik mezelf verder van een daad.

Er is zoveel in de wereld waarvoor ik een T-shirt zou willen aantrekken, of uittrekken voor mijn part: Gaza, vluchtelingen, het onjuist gebruik van het woord ‘ergerlijk’ of ergerlijker nog: ‘letterlijk’, hongerdood in Soedan, overgewicht in Amerika, België, en als ik zo eens op mijn eigen weegschaal kijk: Nederland, mensen die niet stemmen, mensen die nog steeds op Thierry Baudet stemmen – ik dacht dat dat een ‘wappie’-fase was waar we als land doorheen moesten, zoals die gênante fase in mijn leven dat ik perse permanent wilde, zwart haar en ik iedereen om onverklaarbare reden ‘kuiken’ noemde, en zo kan ik tot in de eeuwigheid wel doorgaan.

Maar niets T-shirt en ik tik verbitterd verder op mijn inmiddels zesde toetsenbord. Ik ben namelijk ook heel bang. Zo ongelooflijk bang dat als ik stop met het tikken, het shirt van de plank pak en de trein richting dat veld neem, ik niet meer terug zal komen. Ik ben zo bang dat als ik Don Quifoppen ga zijn, dat ik mezelf zal verliezen in het windmolenpark van de narigheid, dat ik stormend de een na de ander aan mijn lans zal rijgen en dat er geen Sancho Panza is die mij tegen kan houden. Dat ik niet alleen gebouwen schade toe zal brengen, maar ook de mensen erin. En dat kan niet. Er is al heel veel gedoe om dat gebouw, moet je voorstellen als Rob Jetten had opengedaan in zijn nachtjapon, of erger nog: van Mierlo. Dan zult u zeggen ‘Die is dood’. Ja, precies; mot ju ju voorstellen als híj in zijn pon de deur open had gedaan.

Maar we moeten toch wat doen? Ook hier, in Harderwijk. Want ook hier heeft een van de partijen die antifascisme als ‘terrorisme’ heeft aangewezen, de vorige keer de meeste stemmen gekregen. U weet wel; fascisme, waar we allemaal tegen zijn. Toch? Waar een landing in Normandië voor nodig was. U weet wel: ‘Dit nooit meer’. Wat nu dus een terroristische slogan is.

De verkiezingen zijn bijna. En ik ben als de dood dat ik straks dat rode shirt aan moet. En rood is letterlijk niet mijn kleur.

Arion Foppen

Lees ook

Columnist Arian Foppen hield een interview met zijn grootmoeder over de wolf: ‘Wat heeft u grote tanden’