Dwangsom voor illegale bewoning van een recreatiewoning blijft intact, verhuizen was mogelijk voor ernstig zieke bewoner

HARDERWIJK De Raad van State heeft beslist dat een dwangsom voor de illegale bewoning van een recreatiewoning terecht is opgelegd. Niet meegegaan wordt in het beroep dat was aangespannen door de eigenares van de woning.

Door de gemeente is in 2020 een dwangsom opgelegd van 2.500 per maand met een maximum van 25.000 euro om een eind te maken aan de permanente bewoning. Daarna werd besloten, omdat aan de dwangsom geen gevolg werd gegeven 12.500 euro in te vorderen. Tegen beide besluiten is beroep ingesteld bij de Raad van State.

Onder meer voert de eigenares van de woning aan dat de gemeente in een ander geval wel permanente bewoning toestaat. Door het college van burgemeester en wethouders wordt aangegeven dat deze woning voor september 1097 permanent werd bewoond en daarmee onder de gedoogregeling valt. De betrokken eigenares is hier pas in 2006 gaan wonen.

Het beroep dat verhuizen onmogelijk was vanwege een ongeneeslijke ziekte van haar man en afhankelijk was van zuurstof wordt door het hoogste rechtscollege evenmin gedeeld. Erkend wordt dat de man ernstig ziek was. Maar dat niet is aangetoond dat verhuizen onmogelijk was. Het zuurstofapparaat en cilinder hadden ook in een ander woning kunnen worden geplaatst.

Het beroep van de vrouw dat zij niet kan betalen wordt eveneens door de Raad van State verworpen. Aangegeven wordt dat de gemeente in beginsel bij het opleggen van een dwangsom daarmee ook geen rekening hoeft te houden. Maar de Raad van State vindt ook dat de vrouw onvoldoende heeft aangetoond niet te kunnen betalen.

Wijnand Kooijmans