Monique van Oostrum: veertig jaar juf en nog niet klaar

HARDERWIJK ,,Ik heb altijd gezegd dat ik zou stoppen als ik zestig ben. Maar nu het zover is, moet ik er niet aan denken! Volgend jaar wil ik wel een dagje minder gaan werken.” Afgelopen week was het precies veertig jaar geleden dat Monique van Oostrum begon als juf.

Monique is blij verrast als ik mijn notitieboekje en pen erbij pak. ,,De krant, voor mij?!”, roept ze uit. Ze staat soesjes te verdelen over borden om uit te delen aan alle leerlingen. Een beetje overweldigd neemt ze plaats aan tafel voor het interview. Monique noemt zichzelf een ouderwetse kleuterjuf. Na de middelbare school ging ze naar de KLOS, Kleuter Leidster Opleiding School, en sindsdien staat ze voor de klas. Toen de kleuterklas opging in de basisschool liet ze zich bijscholen. Bij De Boegspriet in Stadsweide kreeg ze haar eigen kleuterklas. ,,Ik heb een passie voor kinderen. Ze zijn altijd eerlijk en je bent hun rots in de branding. Met iedere leerling bouw je een unieke band op, dat is wat dit vak zo mooi maakt.”

(Artikel gaat onder afbeelding verder)

Monique van Oostrum kreeg van haar collega’s dit beeldje cadeau voor haar jubileum. - Kasper van den Hoorn

Monique houdt van feestjes en gezelligheid en komt dan regelmatig oud-leerlingen tegen. Bescheiden vertelt ze over de complimenten die ze krijgt. ,,Ik herken oud-leerlingen altijd en weet vaak nog hun naam. Zo was ik afgelopen zomer op Harderwijk Live toen ik werd aangesproken door een oud-leerlinge. Ze vertelde dat ik vroeger haar lievelingsjuf was. Ze was inmiddels 45 jaar, waardoor ik besefte hoe lang ik dit werk al doe. Ik heb veel kinderen uit Harderwijk lesgegeven.” 

FUSIE In 1995 fuseerde De Boegspriet met basisschool De Veste. Hier is ze tot op de dag van vandaag werkzaam. Inmiddels staat ze alweer dertien jaar voor groep 3/4. ,,Na zevenentwintig jaar voor de kleuters gestaan te hebben, merkte ik dat ik me steeds moeilijker kon inleven. Als een kleuter bijvoorbeeld huilde omdat mama wegging, betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘nou, mama komt over drie uur weer hoor’. Toen wist ik dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging.”

In groep 3/4 werkt Monique voor het eerst met een methode en start ze het leerproces bij de kinderen. ,,Ik zie ze in een jaar tijd zó veranderen. Het geeft me veel voldoening om de kinderen te mogen leren lezen en schrijven. De Daltonmethode die we hier volgen, past heel goed bij mij. Kinderen zijn verantwoordelijk voor hun eigen spulletjes en moeten zelf probleempjes oplossen. Vroeger loste je als juf alles op, maar het blijkt heel goed te werken om ze zelf die verantwoordelijkheid te geven. Het maakt ze heel zelfstandig.”

VERANDERINGEN Monique ziet ook dat er veel veranderd is in het onderwijs in al die jaren. ,,Vroeger ging ik om 16.00 uur naar huis, dan zat mijn werkdag erop. Nu hebben we een continu-rooster en blijf ik vervolgens tot 17.30 uur op school. Kinderen van deze tijd zijn ook veel wijzer dan vroeger. Aan de andere kant wordt er ook veel meer van ze verwacht. Dan denk ik wel eens: ‘laat die kleuters toch lekker spelen, daar leren ze zo veel van’.” 

Bijzondere momenten heeft Monique nog dagelijks. ,,Ik geniet enorm van het gebabbel van de kinderen tijdens de dagstart. Ook de Kanjertraining, waarbij we gewenst en ongewenst gedrag bespreken aan de hand van rollenspellen, is heel bijzonder. En het jaarlijkse uitglijden van de kleuters naar groep drie is een ander hoogtepunt. Ze glijden dan letterlijk in mijn armen.” De passie van Monique als ze over haar vak en de leerlingen praat is te zien in de sprankeling in haar ogen. ,,De vrijdagmiddagafsluiting met het team is altijd erg gezellig. Afgelopen vrijdag hebben we het al gevierd”, besluit ze.

Frieda Fennell