Opgroeien met een verslaafde moeder

HARDERWIJK - “Mijn relaties stonden altijd op knappen. Toen ook mijn werk moeizamer ging en ik besefte dat ik steeds meer op mijn moeder ging lijken, trok ik aan de bel en heb mezelf laten opnemen. De therapie werkte niet. Ik denk dat ik nog dieper moest zinken voordat ik me echt kon openstellen.”

Frieda Fennell

Hoe is het om op te groeien met een alcoholverslaafde moeder en welke impact heeft dat op je leven? Marion Wencker overkwam het. Ze zette haar verhaal op papier om daarmee haar verleden een plek te geven en schreef het boek Issues zonder Tissues. Met het boek wil ze de taboesfeer rondom alcoholisme doorbreken en bewustwording creëren over alcoholgebruik.

Marion: “Ik groeide op in De Krim in Overijssel. Als kind had ik het idee dat iedereen uit het dorp afwist van de problemen bij ons thuis, maar niemand deed of zei iets. Ik heb het wel eens voorzichtig aan een vriendin verteld, maar die reageerde dat het bij ons juist altijd zo gezellig was. Mijn moeder kon heel goed toneelspelen. Eenmaal is een leraar op huisbezoek geweest, maar ook die wond ze om haar vinger.”

Marion ging op haar zeventiende uit huis om in Harderwijk de opleiding tot verpleegkundige te gaan volgen. Het was een vlucht om te ontsnappen aan haar thuissituatie. Toch lukte het haar niet om los te komen van haar moeder. “Ze kon me tientallen keren bellen op een dag. Ik voelde ondanks alles een bepaalde loyaliteit naar haar en was altijd bezorgd. Op enig moment besloot ik de band te verbreken, maar na een tijdje miste ik mijn ouders en nam toch weer contact op.”

Navelstreng

Het opgroeien met een alcoholverslaafde moeder noemt Marion balanceren op een koord zonder vangnet. Het was altijd maar weer de vraag hoe ze haar moeder zou aantreffen. Ze was jaloers op vriendinnen als die met hun moeder gingen shoppen. Een moeder-dochter-band heeft ze zelf nooit gehad. Het gebrek aan intimiteit en genegenheid in haar jeugd leidde bij Marion tot bindingsangst en verlatingsangst. Ze maakte gekke bokkensprongen en experimenteerde met drugs. Een keerpunt in haar leven kwam toen ze haar huidige man Wil ontmoette, maar de echte ommezwaai volgde droevig genoeg pas na het overlijden van haar moeder aan de gevolgen van haar alcoholmisbruik. “Het was alsof de navelstreng opnieuw werd doorgeknipt en ik kon gaan terugblikken op mijn leven. Ik neem haar niets kwalijk, ze dronk uit onmacht. Ik kijk wel met spijtgevoelens terug. Ik vind het vooral heel jammer dat het zo gelopen is en dat niemand destijds aan de bel heeft getrokken.”

Het schrijven van het boek maakte veel in Marion los. Dat was haar échte therapie. Marion wil anderen in haar situatie aanraden hulp te zoeken. Sinds een jaar zijn er in Harderwijk praatgroepen voor kinderen van verslaafde ouders. En aan iedereen: let op signalen en kijk niet weg. Het boek is online te verkrijgen of bij de Bruna in de Donkerstraat.