Columnist Dick Struik pleit voor minder haast en meer aandacht: ‘Vertragen’

Ik las een veelzeggend verhaal in het boek ´De radicale uitbanning van haast´ van John Mark Comer. Het gaat zo. Het Britse kolonialisme is op een hoogtepunt. Een Engelse reiziger komt aan in Afrika en wil een snelle tocht maken de jungle in. Hij huurt lokale dragers in om zijn benodigdheden te sjouwen. Na een uitputtende reisdag te voet en een onrustige nacht wil hij zijn tocht vervolgen, maar de dragers weigeren. Geërgerd probeert hij hen over te halen, te smeken, om te kopen, maar niets werkt. Ze verroeren geen vin. Op zijn vraag naar het waarom antwoorden deze mannen: ‘We wachten tot onze geest ons lichaam weer ingehaald heeft’.

Het leven in onze tijd is opgevoerd tot een hoog tempo. Via iPhone en email is bijna iedereen continu bereikbaar en op een bericht wordt vaak een snelle respons verwacht. Er is veel dat tijd en aandacht vraagt, waardoor we voortdurend aan staan. Sinds mijn pensioen behoor ik nu tot de groep van tijdmiljonairs, maar daarvoor liep ik mijzelf nog wel eens voorbij. De dragers in het verhaal waren zo gek nog niet. Het is goed om op zijn tijd te vertragen, regelmatig stil te staan, en de eigen toestand te overdenken.

Er zijn veel manieren om te vertragen. De zondagse eredienst is voor mij een moment van reflectie en aandacht voor mijn innerlijk, mijn ziel. Stel ik nog de juiste prioriteiten? Geef ik echt aandacht aan wie en wat voor mij belangrijk is? Is mijn gedrag nog consistent met de waarden die ik hoog acht?

Wandelen is voor mij een andere manier van vertragen. Mijn vrouw en ik doen dat graag en de omgeving van Harderwijk heeft prachtige klompenpaden. Ik ontdek steeds weer dat ik al wandelend veel zie en ervaar wat mij eerder ontging. Vaak komen we dan ook tot een gesprek over wat ons bezig houdt.

De schoolvakantie biedt kansen om te vertragen en met elkaar mooie ervaringen op te doen. Mijn vader nam mijn broer en mij vroeger vaak een week mee op visvakantie. Kamperen, iedere dag heel vroeg op en dan samen aan de waterkant de natuur zien ontwaken. Het is lang geleden, maar ik zie het nog voor mij en het roept een gevoel op van diepe verbondenheid, met mijn vader, mijn broer en de natuur. Ik heb lang gedacht dat ik van vissen hield, maar dat was het niet. Ik houd van dat gevoel van verbondenheid en aandacht voor elkaar.

Dick Struik,
voormalig voorganger,
Apostolisch Genootschap Harderwijk,
dickstruik@gmail.com                

Lees ook

Columnist Julius de Graaf vraagt zich af waar echte vreugde te vinden is: ‘Vreugde en blij zijn’