Dominee Sijmen Reehoorn schrijft laatste column voor Harderwijker Courant: ‘Verbinding op Curaçao is hetzelfde als in Harderwijk’
30 november 2025 om 12:00 ColumnSlavernijverleden
Op Curaçao is het slavernijverleden voelbaar. Vroeger waren er veel tot slaaf gemaakten op Curaçao. Een klein gedeelte van hen werkte op plantages of in huishoudens, maar de meesten kwamen om verkocht te worden. Willemstad is en was een grote handelsstad, en zo vlak bij Suriname en andere delen van Amerika was Curaçao de ideale plek om mensen die waren weggevoerd uit hun eigen land hier te verhandelen.
Die pijn is nog voelbaar. Het contrast tussen arm en rijk is heel groot. De mooiste stranden van Curaçao zijn opgekocht door Nederlanders die daar prachtige resorts bouwden. Al die mooie plaatjes die je van Curaçao ziet, zijn maar één kant van de medaille. Het eiland is ook gevuld met afbrokkelende huisjes, een verlaten raffinaderij en 45.000 mensen die onder de armoedegrens leven. Het voelt best vreemd om als immigrant direct bovenaan de ladder te beginnen. Het inkomen van een dominee op Curaçao is lager dan dat van een dominee in Nederland, maar vele malen hoger dan het gemiddelde inkomen op het eiland.
Wat mij het meest heeft getroffen is een wekelijks terugkerend ritueel. Elke zondagochtend, nadat ik de kerkdienst heb geleid, sta ik bij de deur om de mensen een goede week en Gods zegen te wensen. Soms zeggen mensen nog iets over de preek, maar wensen mij vooral ‘bon siman’, een goede week. Maar niet altijd. Sommige mensen van kleur kijken mij niet aan. Ze mompelen bon siman, maar lopen vooral snel door. Toen ik deze ervaring deelde en mijn verwarring besprak, viel er iets op zijn plek: vroeger mochten tot slaaf gemaakten hun meester niet aankijken. Dan kregen ze klappen. Dat was onbeschoft. Dus als ik na de dienst niet word aangekeken, zie ik niet langer vreemd gedrag, maar kijk ik zo de pijn van het slavernijverleden in.
Die pijn voel ik nu dus ook. De kerk staat voor mij juist voor verbinding. Niet alleen met God, maar ook met elkaar. We zijn kinderen van dezelfde Vader. Bij de kerk horen mensen van alle culturen en kleuren. Mensen met verschillende achtergronden. Het geloof zou juist verbinding moeten geven. Gelukkig is tijdens de kerkdienst zelf die verbinding wel voelbaar als we zingen en bidden: verbinding tussen mensen van allerlei nationaliteiten en achtergronden. En die verbinding is niet alleen hier op Curaçao te voelen als we samenkomen, maar ook te vinden in de kerken in Harderwijk! Maar doordat ik daar niet meer woon en werk, is dit mijn laatste column in de Harderwijker Courant.
Sijmen Reehoorn,
Domi van de Emmakerk
op Curaçao,
sijmenreehoorn@hotmail.com
