Column Natuur dichtbij van Godfried Westen: wants met een blad aan pootrand

HARDERWIJK Wat we waarderen willen we behouden. Maar daaraan vooraf gaat leren kennen, één van de doelen van deze column. Wat is er aan natuur in Harderwijk en omgeving te bewonderen? Tot geluk van inwoners niet weinig. Deze bladpootrandwants zat te zonnen op de leuning van de trap over het spoor en de A28 die je voert van onrust naar rust die we zochten op het Beekhuizerzand.

Godfried Westen

Ik meende de tocht wat aantrekkelijker te moeten maken voor de kleinkinderen door het Beekhuizerzand te betitelen als ‘de grootste zandbak van Europa’. Ze namen een schep mee waarmee we lekker een zandsculptuur hebben gecreeerd. Als je de bladpootrandwants (Leptoglossus occidentalis) die we ontmoetten bekijkt dan zie je op de achterpootjes een verwijding, het blad. Het is een exoot uit Noord- en Midden-Amerika. Voor het eerst werd de wants gesignaleerd in Italië in 1999. Vandaar heeft hij zich met een bewonderingswaardige snelheid verspreid over Europa.

In Nederland is het nu één van de algemeenste soorten wantsen. De soort kent geen grenzen. Misschien zou het voor ons mensen goed zijn ook iets minder in grenzen te geloven? De wants slurpt sap uit de kegels van (sier)coniferen, dennen, sparren. Ter verdediging scheidt de wants een bitter, onwelriekend vocht uit. Maar soms kunnen ze ook juist aangenaam naar appels, bananen of dennen ruiken. Het is een mysterie - gelukkig zijn die er nog - wat nu de ene of het andere geur opwekt. Zou de boze dan wel vriendelijke intentie van het naderende wezen het verschil maken?

Maar een andere - meer voor de handliggende? - beweegreden ligt in de voortplanting: welke van beide zou de lokstof zijn denk je? Als het koud wordt komen ze je huis wel eens ongevraagd binnen: ook wat dat betreft is er bij hen weinig besef van ‘grenzen’. Als het weer warmer wordt verlaten ze overigens het huis ook weer uit zichzelf.