Peter van den Berg: ‘Hij was de entertainer en ik faciliteerde hem’

HARDERWIJK Het jaar 2021 was voor Peter van den Berg privé en zakelijk een zwaar jaar. Onverwacht moest hij op 27 januari afscheid nemen van zijn vader Dries, die op 64-jarige leeftijd overleed aan een hartstilstand. Het gemis voelt Peter (37) nog dagelijks. Hij mist zijn vader als ‘beste vriend en maatje’, maar ook als zakenpartner. ,,We waren bloedbroeders, twee handen op één buik.’’

December is de maand waar alles samenkomt. Vieringen van Sinterklaas en Kerst met de familie en de piek voor de feestdagen met Palingrokerij & Vishandel Dries van den Berg. Het zijn lastige momenten voor Peter. ,,Mijn vader en ik waren er altijd heel erg op gebrand om alle visrelatiegeschenken, schotels en vers gerookte producten die mensen kwamen halen, tot in perfectie te verzorgen. Die druk legden we onszelf op en het gaf een kick om mensen blij te maken. We werkten 80 uur in de week en ik had altijd mijn vader die meedacht in de planning en controle in alle facetten. Hij had zoveel kennis, ervaring en meedenkend vermogen. We hebben een fantastisch team van loyaal en vakkundig personeel, maar die back-up van mijn vader in de zaak mis ik enorm. Het samen succes delen, maar ook tegenslagen verwerken, vermoeidheid voelen en problemen oplossen. Dat ben ik kwijt, de plek van mijn vader is niet in te nemen door een ander. Mijn vader was mijn beste vriend, je kunt ons bloedbroeders noemen. We hadden dezelfde karakters. Op mijn achtste kwam ik meehelpen, ik wilde ook visboer worden en wilde alles weten. Op mijn 19e werd ik mede-eigenaar. Het ging verder dan een vader-zoon relatie en dat heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.’’

Op zondag ging hij altijd bij zijn vader een bakje koffie drinken aan de Vischmarkt en dan ging het juist niet over vis. ,,Het familiegebeuren is nu compleet anders met twee jonge kinderen; Jona van drie jaar en Dries is vijf maanden.’’

MEDELEVEN Peter is blij met de steun die hij van veel mensen heeft gevoeld. ,,Als familie en als team hebben we heel veel medeleven ontvangen; uit alle hoeken van de samenleving en ook van mensen van wie je het niet verwacht. Dat houdt je ook wel een beetje op de been. Aanvankelijk zit je in een roes, je gelooft niet wat je overkomen is. Het was een shock, een koude douche. Na 15 jaar van gedoe met branden en verhuizingen zaten we op deze locatie. Dit was onze toekomst. We zouden een comfortabele periode ingaan en dan gebeurt dit. Bij momenten wil ik mijn vader bellen of denk ik dat hij zo weer binnen komt lopen. Dat gevoel was de eerste vijf, zes weken heel sterk, dan zit je in een rouwproces. Het liefst had ik de zaak een maand of twee dicht gedaan maar dat kan niet meer. We staan op een eenzaam niveau van kwaliteit en nee zeggen is het moeilijkste dat er is. We gaan ook geen werk uitbesteden. Afleiding is voor mij juist ook heel belangrijk. Als ik niks te doen heb, ga ik piekeren en komen traumatische gebeurtenissen weer terug.’’

HERINNERINGEN Het zijn de herinneringen die hem triggeren. ,,Dat zit in kleine dingen. Nu heb ik zijn sjaal om. Laatst zag ik de tv-uitzending van het straatfestival Scrooge. Ik zag een zwarte koets, en ook het beeld van de koets waar mijn vader in lag. Dat raakt me, net als dat ik een blocknootje met zijn handschrift op mijn bureau vind. Vorige week was ik in zijn huis, waar nu zijn vriendin Geke woont. In de kerstboom hangen houten handgemaakte poppetjes, waar mijn vader gek van was. Mijn zoontje Jona zei gisteren dat hij opa wil bellen die op reis is. Dat raakt mij op mijn ziel’’, zegt Peter, terwijl hij geëmotioneerd raakt. ,,Ik heb mijn eigen opa nooit gekend, maar mijn vader maakte altijd tijd voor zijn kleinkinderen, al stond er 1000 man voor de toonbank. Ik had mijn eigen zoons meer tijd met opa gegund. Laatst hadden we een BHV-cursus reanimeren, ook dan merk ik de impact bij iedereen. Het zijn moeilijke momenten waarop het gemis wordt aangewakkerd.’’

TOPSPORT Wat hem drijft om door te gaan is zijn eergevoel. ,,De zaak runnen zonder mijn vader is een uitdaging, maar het gaat ons eigenlijk heel goed af. De winkel draait door en het team pakt het hartstikke goed op. Het is een compliment voor ons dat het lukt. Dit is ook echt topsport, de hele dag in looppas alles doen en regelen, en dat een jaar lang. Elke dag is het presteren en tegelijk omdenken in de coronatijd met acties en samenwerking. Nu moeten we het restaurant met 135 zitplaatsen weer sluiten, waardoor een groot deel van de omzet wegvalt. Ik had nooit gedacht dat dit nu weer zou gaan gebeuren na alles wat we als ondernemers en burgers al twee jaar lang gegeven hebben. Het museum moest al eerder dicht en busgezelschappen ontvangen we ook niet meer. We hebben geen NOW-steun en het voelt als een enorme verantwoordelijkheid om 40 man personeel aan het werk te kunnen houden. Ik ben wel wat gewend, door de tegenslagen door de jaren heen. Ik kan best schakelen, maar dit jaar heeft veel van mij gevergd en ik merk dat de pijp weleens leeg raakt. Ik moet ook aan mezelf denken, want ik kan mezelf voorbijlopen. Ik kan voor twee man werken, dat doe ik mijn hele leven al, maar voor vier man gaat niet lukken. Dat zien mensen op de werkvloer, maar mijn vrouw Ilse ziet dat natuurlijk het meest. Dan moet ik op mezelf passen, maar ben ik ook wel de eigenwijze donder die geen tegenspraak duldt. Dan moet ik er eerst zelf achter komen dat ik teveel op mijn bordje heb genomen.’’

GEBOREN SPREKER Peter zegt geen tweede Dries te kunnen zijn. ,,Mijn vader was een welbespraakt man en door iedereen gekend. Hij was een geboren spreker, een entertainer. Hij was schoolmeester en standwerker. Hij had de gave om mensen een prachtig verhaal te vertellen op een heel boeiende manier. Hij hielp graag mee bij een veiling voor het goede doel. Dat verwachtingspatroon hoeven mensen van mij niet te hebben. Ik ben geen jongen die een hele show gaat organiseren. Ik was altijd degene die mijn vader faciliteerde. Ik regelde op de achtergrond de toeters en bellen, zodat hij zijn handen vrij had om de mensen te entertainen. We waren een gouden duo. Met die wisselwerking scoorden we een 10+ en als dat is nu een 9 is, is dat nog steeds goed. Het is alleen wel anders. Ik wil faciliteren en creatief zijn met vis, maar moet er nu harder aan trekken. Ik kijk terug op de mooie jaren die we samen hebben meegemaakt, maar dat had nog een jaar of 20 moeten duren. Met drie generaties samenwerken was mijn droom. Dat is niet meer zo, maar het is wat het is. Zo lang ik dit vanuit mijn passie kan doen, ga ik door.’’

Marco Jansen