Hendrik Groen geeft laatste optreden in Theater Harderwijk

HARDERWIJK Hendrik Groen is terug! Voor de laatste keer komt de meest geliefde bejaarde van Nederland naar het theater. Van de dagboeken van Hendrik Groen zijn meer dan een half miljoen exemplaren verkocht. Ze werden bekroond met de NS Publieksprijs en als tv-serie uitgezonden. Ook in het theater is het succes ongekend: De zalen bij ‘Pogingen iets van het leven te maken’ en ‘Zolang er leven is’, zaten avond aan avond vol.

Dagblad van het Noorden schreef over het derde en laatste deel: ,,Binnen 5 minuten ben je om” en ,,meeslepende zuiverheid”. De voorstelling is op zaterdag 28 januari te zien in Theater Harderwijk. Ook deze keer zal Beau Schneider (34) in de huid van Nederlands lievelingsbejaarde kruipen. Beau: ,,Er was even sprake van dat het bij twee delen zou blijven en dat voelde toch niet helemaal af. Ook al omdat de tournee van ‘Zolang er leven is’ niet afgemaakt kon worden door de coronapandemie. Gelukkig kan ik me nu weer inleven in Hendrik Groen.”

OPGEWEKT NAAR DE EINDSTREEP

Na de sluiting van zijn tehuis in Amsterdam-Noord is Hendrik verhuisd naar een tehuis in Bergen aan Zee, waar hij nieuwe vrienden heeft gemaakt: Leonie (88), die samen met hem in het tehuis zit en Frida (10), zijn aanwaai-kleinkind, met wie hij een bijzondere vriendschap opbouwt. Hendriks Omanido-club (oud-maar-niet-dood) bestaat nog, maar ze zien elkaar weinig. En de tijd is niet meer zo mild voor hem: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Om die reden begint hij een nieuw dagboek. In de ontroerende komedie ‘Opgewekt naar de eindstreep’ probeert Hendrik grip te houden op zijn leven.

Beau Schneider vindt deze Hendrik – hij is inmiddels 90 jaar oud – het moeilijkst om te spelen. ,,Ja, veel speelt zich af in zijn hoofd en hij praat continu. Dat doet hij om de boel in de hand te houden: als je zelf praat, heb je controle. Dat maakt hem weleens egoïstisch, zeker ook naar zijn vriendin Leonie toe, maar dat bedoelt hij niet zo. Hendrik wordt van binnen steeds verdrietiger en zwartgalliger, dus hij zoekt goede redenen om door te gaan met zijn leven. Humor is dan zijn medicijn, want Hendrik verliest natuurlijk nooit zijn gevoel voor humor. Zijn gebrek aan geheugen lost hij op met lichtvoetigheid en geestigheid.”

HUMOR, MAAR OOK VEEL ONTROERING

In het laatste deel, ‘Opgewekt naar de eindstreep’, zien we een Hendrik die minder jolig is dan in de eerste twee delen. Ook op het toneel is er dit keer bijvoorbeeld geen ouderenkoor mee. ,,Dat zou niet passen,” vindt Schneider, ,,deze voorstelling is intiemer. De vorige twee delen waren lekkere gekdoenerij, nu is het meer ingetogen. Je zoomt als toeschouwer meer in op waar Hendrik naar toe gaat als hij gaat dementeren. Dat zegt hij ook ergens in de voorstelling: ‘Ik hoop dat ik naar een tijd ga voordat mijn dochtertje verdronk, naar een tijd waarin ze nog leeft.’ 

En hij neemt het publiek mee in dat proces. Dat betekent dat Schneider flink aan de bak moet, hij heeft meer tekst dan ooit. ,,Het is bijna een monoloog ja, met bezoekjes van mensen die hem dierbaar zijn. Een aantal nieuwe bewoners, maar ook mijn oude vriend Evert komt af en toe langs. In mijn gedachten weliswaar. Als ik er even doorheen zit, zegt hij: ‘Kop op, Henkie, je hebt nog genoeg om voor te leven.’ Of hij zegt juist: ‘Joh, kan jou het schelen, maak er een eind aan en kom lekker bij mij.’ Dat doet hij om Hendrik te prikkelen. Telkens is er iemand die Hendrik weer opzweept, de anderen zijn de motor voor Hendrik om door te gaan. Dat vind ik een liefdevol gegeven. Dus dit laatste deel bevat zeker humor, maar ook veel ontroering.”

Hendrik Groen is op zaterdag 28 januari te zien in Theater Harderwijk. Voor meer informatie en kaarten ga je naar www.theaterharderwijk.nl.