Columnist Peter Sitsen: ‘Prikkelen en soms provoceren, maar met open vizier’

HARDERWIJK Toen hij in de wijnwereld werkte, schreef Peter Sitsen uit Harderwijk veel blogs en columns over wijn. Nu is hij al ruim 1,5 jaar columnist van de Harderwijker Courant. Deze week verschijnt zijn 80ste column in de krant. Hij beschrijft vanuit zijn leefwereld: zijn gezin en de actuele gebeurte-nissen om hem heen en wat er in de wereld speelt en tot hem komt.

Peter (40) is getrouwd met Jenny (35) en is vader van twee jonge kinderen Maud (2,5) en Floor (vier weken). Hij werkt als merkenspecialist bij Broekhuis en is vaak in Harderwijk te zien op evenementen en festivals als freelance fotograaf. Naast fotografie is schrijven zijn hobby. 

„Toen ik acht jaar geleden mijn wijnwinkel opende, schreef ik over wijn op mijn eigen website en op de wijnsite bythegrape.nl. Dat bleef ik leuk vinden om te doen, maar toen ik in april 2015 stopte ik met mijn winkel, stopte ook het schrijven. Tot het twee jaar geleden een beetje begon te jeuken en ik weer columns ging schrijven op mijn website en deze deelde op social media. Mijn vrouw zag een oproepje dat de Harderwijker Courant een columnist zocht. De krant vond ik een mooi podium en het was voor mij een stok achter de deur. De redactie was na een paar proefcolumns direct enthousiast en mijn derde column stond al in de krant. Ik kreeg complimenten voor mijn schrijfstijl, dat ik mijn verhaal goed weet op te bouwen en ook de kwinkslag en zelfspot erin hield. Maar het lokale aspect moest er wel in zitten.’’

Zijn eerste column in januari 2021 had het onvermijdelijke onderwerp corona. „Het ging over het sociale aspect dat we misten in coronatijd. Ik had portretfoto’s gemaakt voor een klant in Amersfoort en we dronken buiten op afstand koffie onder een overkapping. Ze vroeg wanneer ik voor het laatst had gelachen. Een goede vraag; tijdens de lockdown met avondklok zag ik nauwelijks familie en vrienden. Herkenbaar, vonden veel mensen en ik kreeg ook reacties van vrienden. We zaten twee weken terug nog buiten met Oud & Nieuw, maar blijkbaar hadden we niet genoeg gelachen. De cynische ondertoon kan ik waarderen en houd ik er bewust in.”

Ook heeft hij een column geschreven over vaccineren. „Je moet tegenwoordig bijna bang zijn om een mening te hebben. Er is geen enkele nuance meer. Als je je laat vaccineren ben je een schaap, en zo niet dan ben je een wappie. Daar kwam ook reactie op. Columns over corona leveren de meeste respons op qua reacties en views.”

De onderwerpen zijn breed, met zijn gezin als rode draad. „Ik probeer vanuit mijn eigen wereld te schrijven die ik als vader van twee heel jonge kinderen beleef, wat ik meemaak en over hoe het nieuws bij mij in de huiskamer binnenkomt en wat dat met mij en mijn gezin doet. Afgelopen week schreef ik over de vakantie die we vieren: Rundum Hause. Op 27 juni is onze dochter Floor geboren, dus waren we deze vakantie drie weken thuis. Eigenlijk vinden we dat ook wel eens lekker. We kijken wat verder dan de geijkte uitjes in de omgeving. Je hoeft niet perse naar de dierentuin of naar het Dolfinarium te gaan, maar kunt in de omgeving ook andere leuke dingen ontdekken. We zijn naar de boerderijspeeltuinen in Putten en Epe geweest en hebben de pluktuin in Ermelo bezocht. Je hoeft niet ver weg om een leuke vakantie te hebben, zeker met kleine kinderen. Het scheelt ook nog een vliegreis en een hoop CO2-uitstoot. Maar die opmerking moet je niet op verjaardagen maken, want dan krijg je direct weer een discussie.”

Het moet herkenbaar zijn, hout snijden en niet alleen over koetjes en kalfjes gaan. Peter probeert een mix te vinden tussen lokale onderwerpen, maatschappelijke thema’s en wat er in de wereld gebeurt. Soms zitten er bewust wat provocaties tussen om discussie uit te lokken. „Zo schreef ik laatst over de Avondvierdaagse, die eindelijk weer voorbij kwam. Er liep een man voorbij, die vrolijk een shaggie liep te roken met twee kinderen aan de hand. Daar kwamen heel veel reacties op. Mensen die het er mee eens waren dat dit echt niet kon. Anderen gaven kritiek en zeiden dat hij het zelf mocht weten. Ik kreeg ook reacties van mensen die letterlijk vroegen of ik nog tips had om te stoppen met roken. Ook het hinkelpad op de boulevard is een heerlijk onderwerp. Ik krijg spontaan inspiratie. Misschien komt er een column als ik met Maud overheen gehinkeld ben.”

Eind april schreef Peter een column over de nieuwe muurschildering aan het Kloosterplein met een zakje pepernoten en daarbij het logo van Van Delft. Dat maakte wat los. „Ik vind dat je trots mag zijn op de Harderwijker ondernemers, maar dan niet alleen op Van Delft, maar op alle grote bedrijven. Nu vond ik een ordinaire reclamezuil. Daar kwamen echt veel reacties op. Ik was een pieperd dat ik daar over struikelde, omdat het typisch Harderwijks is wat bij de stad hoort. Als je zoiets schrijft, moet je ook kritiek durven ontvangen en accepteren dat mensen op dezelfde manier ongenuanceerd zijn. Ik provoceer met open vizier. Dat is ook het mooie van columns schrijven: die moeten absoluut prikkelen. Liever een grote discussie met veel likes dan dat iedereen er overeen scrollt. Maar ik hoef niet wekelijks te prikkelen. Ik heb wat meegemaakt in het leven dus kan ook nuanceren. Het gaat de ene keer makkelijker dan de andere. Ik wist ’s ochtends al dat ik ’s avonds deze column ging schrijven en het stond in drie minuten op papier.  Wat ik dan in mijn hoofd heb, komt zo uit mijn vingers op het toetsenbord. Daarna is het schaven en bijwerken. Ik schrijf mijn column op donderdag en lever hem altijd op vrijdag in.”

Favorieten heeft hij ook. Zoals over ‘Liegen’, van begin april. „De korte strekking was dat ik op de middelbare school een keer had gelogen tegen de rector, omdat ik de handtekening van mijn moeder had vervalst. Hij beweerde dat het niet de handtekening van mijn moeder was. Ik vond van wel, maar ik had hem gezet. Uiteindelijk vergeleek ik het met Hugo de Jonge, die gelogen had over zijn betrokkenheid met de mondkapjesdeal met Sywert van der Linden, en dat ik het met een goed potje liegen nog ver had kunnen schoppen in de politiek. Ik kreeg te horen dat het één van m’n beste columns was.” Ook goed bijgebleven is zijn column Oogappel, over een vuurtje stoken met jongens uit de buurt op het parkeerterrein bij de kerk op oudejaarsavond. ,,De politie kwam, maar gingen wij rellen, de boel in de fik steken of een auto over de kop gooien? Nee, we luisterden vroeger nog gewoon naar oom agent.’’

Peter gaat door met zijn columns en zou het schrijven nog wel naar een hoger plan willen tillen. „Ik denk aan feuilletons op mijn website – een verhaal dat elke keer een stukje verder gaat, en mijn droom is ooit een boek te schrijven.”

Marco Jansen