In de dakgoot

Het is lang geleden. Mijn vader rijdt op zijn fiets de hoek om van de Noorderhaven en aan het eind van die haven krijgt hij het volle zicht op zijn zaak en woonhuis. Het was zo’n groot koopmanshuis, van zeker vier verdiepingen hoog. Daar, boven in de dakgoot, ziet hij zijn oudste zoon zitten, de benen losjes bungelend over de rand…

Ik zal in die tijd ongeveer een jaar of tien zijn geweest en de broer in de goot een jaar of elf. Mijn vader was op de fiets bij een paar klanten langs geweest om maten op te nemen van gordijnen of vitrage. Hij had een zaak voor woninginrichting. Een klant in de winkel maakte destijds eens een opmerking: die man? Die wordt slapend rijk, hij is altijd maar aan het fietsen. Haha, hij fietste wel, maar dat was nodig om bestelde gordijnen of vloerbedekking in te meten. 

Op die mooie voorjaarsmorgen komt hij op zijn fiets dus de hoek van de Noorderhaven om gereden. Op het moment dat hij daar, aan het eind van de haven hoog in de lucht zijn zoon in de dakgoot ziet zitten, maakt hij met zijn fiets van schrik een lelijke zwaai en gaat nog net niet onderuit. Hij weet niet hoe snel hij naar huis moet komen. Daar aangekomen, gooit hij zijn fiets aan de kant en snelt de trappen op. Bij de zoldertrap moet hij even rusten, even op adem komen en vooral om wat rustig die jongen te kunnen roepen. Vader is zich terdege bewust dat, als hij te boos of te fel roept, zijn zoon van schrik naar beneden kan vallen. Dus rustig aan en heel beheerst roept hij: ,,Wytze, wil je me even helpen?”  En daar komt die blonde jongenskop al om de hoek van de dak kajuit. Gelukkig, die jongen is binnen. Pa, nog bleek van schrik en opluchting trekt hem naar zich toe: ,,Jongen, doe dat nooit weer.” ,,Nou pa, als je daar zit heb je een prachtig uitzicht over zee, je ziet de schepen varen”.

Samen gaan ze de trap af, naar beneden. Vader gaat eerst de woonkamer binnen, even bijkomen van de schrik, de snelle vaart op zijn fiets en het omhoog rennen van al die trappen. Héhé!

Aan tafel bij het middageten, vertelt vader over de wandaden van Wytze, daar hoog in de lucht. Dan komt ook zijn boosheid en verontwaardiging boven. Hoe krijgt die jongen het in zijn hoofd! Ik weet nóg de ontsteltenis van onze moeder, mijn broers, zussen en mij. We zijn allemaal diep onder de indruk en sindsdien, nog jaren later, moest ik er altijd aan denken. Als ik weer op de haven kwam, griezelde ik als ik omhoog keek naar die hoge dakgoot.

Ik heb dan ook hoogtevrees!

Betty de Wit

De 91-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen. Meer lezen van Betty? Koop haar boek ‘In Lockdown met de Kat’ bij de boekhandel of stuur een mailtje naar bettydewit1930@gmail.com