Boos

Het hele land was in opschudding. Het blijkt toch een hardnekkig kwaad te zijn dat de samenleving teistert. Eerder, toen in 2017 de Metoo beweging losbarstte, kwam er al veel onheil boven water. En nu dus The Voice. Er is niks nieuws onder de zon, het gaat over mannen die hun handen niet thuis kunnen houden. 

Het ergste, is dat het niet tot die mannen lijkt door te dringen dat meisjes en vrouwen niet gediend zijn van hun grijpgrage handen. Ze lijken er geen benul van te hebben hoe groot en diep de impact voor vrouwen is, die ze met hun handtastelijkheden veroorzaken.

Ik kan er zelf over meepraten, door mijn ervaring met de petroleumboer toen ik 17 was. Ik werkte bij mijn ouders in de huishouding en deze man, die wekelijks langs kwam met zijn petroleumkar, kon niet van me afblijven. Op een dag werd ik zó boos, dat ik hem met een leren riem keihard in zijn gezicht sloeg. Die gebeurtenis heb ik al eens van me af proberen te schrijven.

Maar met The Voice komt het weer helemaal boven. Vooral toen John de Mol op televisie adviseerde dat de vrouwen de vrijheid moeten nemen om die gebeurtenissen aan te geven. En de reactie van een groep vrouwen met een paginagrote advertentie in de krant: ,,Beste John, het ligt niet aan de vrouwen”. 

Dan blijkt bij mij alles nog vast te zitten en voel ik de boosheid van toen. En vooral de arrogantie van die man is voor mij herkenbaar. Een week nadat ik zo van me afgeslagen had, kwam de petroleumboer doodleuk op me af met de opmerking: ,,Moet je eens kijken hoe je me vorige week hebt geslagen. Nu nog is mijn gezicht met dikke blauwe strepen getekend”. Geen enkel inzicht of gevoel van de krenking die mij, een jong meisje was aangedaan. Dat hij zijn handen thuis had moeten houden. Het leek wel alsof ik vereerd moest zijn, omdat hij aandacht voor me had. Maar ja, in die tijd werd er over seksualiteit niet gepraat, laat staan enig voorlichting gegeven. Het was zuiver mijn eigen boosheid die me naar die leren riem deed grijpen.

Ik heb me in gedachten altijd geschaamd voor mijn uitbarsting van toen. Maar het spijt me nu eigenlijk dat ik destijds niet met het verhaal naar mijn vader ben gegaan. Of zou hij me niet hebben geloofd? Of in ieder geval niet begrepen hebben hoe diep gekrenkt ik me voelde? 

Betty de Wit

De 91-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen in coronatijd. Meer lezen van Betty? Koop haar boek ‘In Lockdown met de Kat’ bij de boekhandel of stuur een mailtje naar bettydewit1930@gmail.com