Burgemeester Jeroen Joon geniet met volle teugen van de Olympische Spelen: ‘Er stroomt geen rood bloed door mijn hart, maar knaloranje’
19 februari 2026 om 10:00 ColumnHARDERWIJK Ik weet niet of u dat ook heeft, maar mijn hart kleurt weer extra oranje deze weken. Wat geniet ik van de Olympische Winterspelen. En uiteraard in het bijzonder van ‘onze’ Nederlandse sporters. Het is prachtig als ze winnen, maar ik leef minimaal zo erg mee als ze niet in hun missie slagen. Het zijn allemaal kanjers voor mij.
Op het moment dat ik dit schrijf hebben we net de 1.000 meter schaatsen voor mannen achter de rug. De pech, boosheid, teleurstelling en het verdriet kon niet groter zijn. Om op het podium te staan en je olympische droom realiseren stond letterlijk een schaats in de weg. Pats en daar spat je droom uiteen. En mijn oranje hart bloedde mee. En dat twee dagen na een fenomenale finale tijdens de 1.000 meter schaatsen voor vrouwen. Ik kan u zeggen dat niet alleen Jake Paul met tranen in de ogen zat te kijken…
En dat is wat Olympiërs als geen ander in zich hebben. Bij de beste van de wereld willen horen. Vaak hebben ze al vanaf hun jeugd alles opzijgezet om de beste in te worden. Vijf-zes dagen per week trainen. Feestjes en verjaardagen overslaan. De ongezonde dingen die we allemaal zo lekker vinden afslaan. Keer op keer teleurstellingen verwerken als het net niet lukt. De motivatie, kracht, focus en doorzettingsvermogen die je moet hebben om als topsporter bij de beste ter wereld te willen horen: ik probeer het mij voor te stellen, maar ik denk dat ik nog niet in de buurt kom van hoe dat leven werkelijk is.
En als het dan niet lukt zoals je wilt, net ff je dag niet hebt. Gelukkig zijn er dan mensen en vooral commentatoren genoeg om je daar uitgebreid op te wijzen. Ook toen Jake Paul met tranen op de tribune stond toen zijn vriendin olympisch goud haalde was er weer commentaar. Nou; ik zat al met tranen in mijn ogen voor de prestatie die ik net gezien had, laat staan als mijn vrouw een olympisch record zou rijden. Ik denk dat alleen topsporters echt kunnen begrijpen hoe dit voelt.
Ik baal met ze mee als het net niet lukt. Een half leven keihard trainen zit achter die ene rit, die ene wedstrijd. Maar ik juich ook mee als het wél lukt, als ze een topprestatie neerzetten, als ze een olympische medaille winnen. Op het juiste moment pieken en beter zijn dan je ooit was.
Dank Olympiërs voor al die mooie en enerverende topsportmomenten! Dank dat we kunnen genieten van de schoonheid die jullie ons laten zien van jullie karakters en sporten.
Er stroomt geen rood bloed door mijn hart, maar knaloranje!
Jeroen Joon
