Columnist Jos Schuring vindt Harderwijk ondanks het besluit over het AZC nog steeds een lief stadje: ‘Pleidooi voor medemenselijkheid’
18 februari 2026 om 10:00 ColumnHARDERWIJK We zijn nu voor sommigen niet meer de stad die we willen zijn en dat is erg jammer. Die gedachte houdt velen in het stadhuis van Harderwijk bezig nu het AZC in het Sypelgebied van de baan is. ‘De haters hebben gewonnen’ is ook een veelgehoorde mening. Maar het tegendeel is waar.
Het Harderwijkse college wilde juist heel graag het AZC huisvesten in het Morgencollege. Maar de rekensommen bleken niet te kloppen. 350 mensen huisvesten werd de helft minder en de kosten bleken vijftien miljoen voor een oplossing van tien jaar. Dat vond het college terecht onaanvaardbaar. Raadsleden vroegen zich - ook terecht - af waarom het een half jaar moest duren voordat dit duidelijk werd. Het college had daar geen duidelijke verklaring voor.
Het is vast niet makkelijk om met het Centraal Orgaan Asielzoekers te onderhandelen. Maar dat neemt niet weg dat B&W meer duidelijkheid had moeten bieden in het afgelopen half jaar. Voor mij is, ondanks deze niet fraaie gang van zaken, Harderwijk nog steeds het lieve stadje dat ik inmiddels behoorlijk goed heb leren kennen. Ik werd daarin nog eens bevestigd toen ik vernam dat vorige week een stel idioten een haatbrief aan de Turkse moskee aan de Anne Franklaan stuurden. Het blijkt dat dit vaker gebeurt, ook elders in ons land.
De aanleiding was de aanvang van de ramadan, zo blijkt uit de anonieme brief. Wat een domme en laffe daad. Maar hoe mooi is de reactie van de heerlijk actieve Dolle Mina’s in Harderwijk. Zij stuurden de geplaagde moskee een liefdesbrief. Voor de Dolle Mina’s is het van belang dat we ‘leven in een wereld waarin iedereen zichzelf mag zijn en daarom zijn we blij met jou, Turkse Moskee’. Geniale actie.
Ook geniaal: In de Plantagekerk is binnenkort een theatervoorstelling die een inkijk biedt in het leven van een asielzoeker die een eigen woning krijgt. Op de speelvloer zit het publiek verspreid op losse stoelen. Acteur George Tobal slalomt daar tussendoor en spreekt af en toe mensen aan die voor eventjes een piepklein rolletje krijgen. Dat werkt uitstekend. Bij het verlaten van de zaal krijgt elke bezoeker een stapeltje brieven mee van het Ministerie van Heen en Weer, van acteur Tobal en van regisseur Floris van Delft. Mooie teksten die je een fijne nabeleving geven van deze intieme voorstelling.
Het is vooral een pleidooi voor medemenselijkheid. Te zien op 4 maart. In ons lieve stadje.
Jos Schuring
