Columnist Jos Schuring ziet zijn kleindochter met vader van Afrikaanse afkomst een nog dikkere huid kweken: ‘Wat een moed!’
10 december 2025 om 10:00 ColumnHARDERWIJK Mijn kleindochter heeft een vader van Afrikaanse afkomst. Ze is geboren en getogen in Harderwijk. Als klein meisje lag ze wel eens huilend wakker ‘s avonds omdat ze liever wit wilde zijn. Ze heeft nooit in een asielzoekerscentrum gewoond zoals haar vader. Ze is inmiddels zestien jaar.
Kortgeleden stond ze bij haar fiets naast de Albert Heijn aan de Selhorstweg. Een auto reed langzaam voorbij. Raampjes gingen open en een paar gasten riepen: Azc weg er mee. Er werd naar haar gespuugd. Ze ondergaat dat met woede, stil verdriet en soms ook gelaten omdat ze niet altijd de energie heeft om strijdbaar te zijn. Ze spreekt er niet vaak over, maar ergert zich natuurlijk wel en stoort zich aan domheid. Ik zie met afgrijzen aan dat zij en vele anderen de laatste jaren steeds meer racisme moeten verstouwen.
Een leraar vroeg onlangs wie het eens was met de stelling Vol is vol en dat bleek driekwart van de klas te zijn. Binnen de muren van de school is de drempel om zich uit te spreken te hoog dus hield ze haar mond. Tot mijn grote verbazing sprak de leerkracht zijn leerlingen niet aan op hun overtuiging. Mijn kleindochter discussieerde wel eens met klasgenoten die op JA21 zouden willen stemmen. Die roepen maar wat. Hun meningen zijn gespeend van kennis en zitten vol onjuistheden. Het ergste vindt ze dat openlijk racisme zo langzamerhand normaal is geworden en dat die trend overal om ons heen steeds meer zichtbaar is.
Trump zet zijn Amerikaanse ambassadeurs aan om Europese landen onder druk te zetten om immigratie te beperken. De burgemeester van Terneuzen trad af omdat de gemeenteraad toch tegen een AZC stemde, terwijl de raad maanden eerder voor had gestemd. De vreselijke Yesilgöz - die glashard loog over tienduizenden nareizigers - weigerde samenwerking met PvdA/GroenLinks en mag nu alsnog meepraten over de vorming van een nieuwe regering. Wat zijn we toch een kutland geworden.
Zijn er nog andere geluiden? Niet veel, maar ze zijn er wel. In het Gelderse Aalten hebben dorpelingen een boekje overhandigd aan de burgemeester waarin ze zich uitspreken voor de komst van een asielzoekerscentrum. Ze laten zien dat er ook nog steeds weldenkende mensen in Nederland wonen.
Mijn kleindochter werkt intussen stilletjes door aan een nog dikkere huid voor de toekomst. Straks politicologie studeren en dan als het lukt een kamerlidmaatschap.
Wat een moed!
Jos Schuring
