Dominee Sjaak Biewenga heeft het in zijn column over risico nemen: ‘Ik doe mijn best, om zonder oordeel, met liefde, aanwezig te zijn’

,,Ben jij te vertrouwen, Sjaak?” Bijna zeg ik ‘ja’, maar net op tijd houd ik me in.

Hij had gevraagd om een gesprek met de dominee. En daarom zitten we nu tegenover elkaar. De stoelen zijn heerlijk zacht, perfect om in weg te zakken. Toch zit hij er gespannen bij, zijn blik is waakzaam. En dan dus die vraag. ,,Ben jij te vertrouwen, Sjaak?”

Wat zit erachter? Ik vermoed dat er iets speelt in zijn leven waar hij zich voor schaamt of schuldig over voelt. Aan de ene kant is er het verlangen om eerlijk te zijn, tevoorschijn te komen met dat wat er is, er te mogen zijn met alles wat er speelt. Maar aan de andere kant is er de angst: wat zal de ander van me vinden en denken? Word ik niet veroordeeld? Mag ik er wel zijn?

Die angst kan ik niet wegnemen. Want als ik eerlijk ben, weet ik dat het antwoord op zijn vraag ‘nee’ is. Ik ben niet te vertrouwen. Niet omdat ik dat niet zou willen, of omdat ik zo’n kwaadwillig iemand ben. Maar simpelweg omdat ik mens ben. Ik maak fouten. Ik schiet tekort.

Daarin zit voor mij het grote verschil tussen mijn menselijke liefde. En Gods liefde. Waar ik de ene keer goed reageer: liefdevol, met aandacht, betrouwbaar. Kan ik zomaar de volgende dag slecht reageren, omdat mijn hoofd of hart er even niet bij is. In de kerkdienst op zondag gaat het dan ook gelukkig niet om de vraag hoe goed ik als voorganger het wel of niet doe. Maar het gaat om Gods liefde. Waarvan in de bijbel beschreven staat dat hij wél te vertrouwen is. Bij hem is je verhaal en je leven veilig. Hij vergeeft keer op keer op keer. Hij heet je welkom, met alles wat er is.

En iets daarvan probeer ik uit te leven. Maar dan wel met mijn menselijke gebreken. Dus antwoord ik maar eerlijk: ,,Ik doe mijn best, om zonder oordeel, met liefde, aanwezig te zijn. Maar ik kan je niet beloven dat ik te vertrouwen ben. Ik maak fouten, ik kan je vertrouwen beschamen.”

Meer kan ik niet bieden. Meer kan niemand bieden trouwens. Dus daar hebben we het allemaal mee te doen. Durf je dan het risico aan, om je open te stellen? Om je niet langer te verstoppen, maar tevoorschijn te komen met datgene waar jij je voor schaamt of schuldig over voelt?

Ik geloof dat we als mensen dat risico steeds weer te nemen hebben. Ikzelf zeker. Want ik heb plekken nodig waar ik met anderen kan delen wat er in mij leeft. Plekken waar imperfecte mensen, met hun imperfecte liefde, om mij heen staan. En waar we vervolgens samen ons vertrouwen stellen in Gods perfecte betrouwbare liefde.

Sjaak Biewenga,voorganger Fonteinwerk, s.biewenga@pgharderwijk.nl

Lees ook

Columnist en voorganger Sjaak Biewenga weet dat het goedkomt: ‘Uiteindelijk vielen alle puzzelstukjes net op tijd op hun plek’