
Columnist Gertien Koster nam een statushouder in huis: ‘Hopen dat er eentje wil inburgeren in Harderwijk’
26 november 2025 om 10:00 ColumnStatushouder in huis
,,In mijn land doen we dat alleen als de elektriciteit uitvalt”, zei Abdul verbaasd toen ik kaarsen aanstak. Hij logeerde bij ons in Haarlem via Takecarebnb, een organisatie die statushouders bij gastgezinnen plaatst. Toen de oorlog in Oekraïne uitbrak meldden wij ons aan om mensen op te nemen in huis. Kennelijk wilden de meeste Oekraïners liever bij elkaar blijven, want er was weinig animo. De bemiddelingsorganisatie vroeg of ze dan een gewone statushouder mochten plaatsen en dat vonden we natuurlijk prima. Zo’n logeerpartij duurt in principe drie maanden maar kan verlengd worden.
Eerst kwam Ahmed uit Turkije op de koffie, samen met een matchmaker van Takecarebnb. Kort na die kennismaking volgde een weekend proeflogeren en daarna haalde hij zijn weinige spullen op om zeven maanden te blijven. Na zijn vertrek ontvingen we Abdul uit Jemen en Susie uit Georgië. Susie valt op vrouwen en dat mag niet van haar familie. Ze moest vluchten voor haar eigen orthodox-christelijke vader. Susie schreef een boek over haar ervaringen en maakt beeldende kunst.
Na de aardbeving in Turkje namen we Adbul mee naar een benefietconcert. Op een scherm werden verschrikkelijke beelden getoond. Alles lag in puin. Toen ik naar Abdul keek zag ik een dikke traan over zijn wang biggelen. ,,In Jemen ziet het er net zo uit maar bij ons komt het door de oorlog”, zei hij.
Mensen vragen me of het niet een enorme inbreuk op je privacy is. Ja dat is het. Ik loop niet in mijn blootje als we een logé hebben. Ik ben niet preuts maar de statushouder zou zich rot schrikken en ze hebben al genoeg meegemaakt. Ik vind het verrijkend om iemand uit een andere cultuur in huis te hebben en het is ook nog eens de snelste manier van inburgeren.
Onze gasten koken regelmatig heerlijk eten en wij laten hen natuurlijk kennismaken met Oer-Hollandse gerechten. De gesprekken aan tafel zijn vaak boeiend. Zo spraken we met Abdul over euthanasie. Mijn man legde uit wat dat inhoudt. ‘Wát?!’, zei onze gast, ‘maken jullie mensen dood als ze ongeneeslijk ziek zijn?’ Ik realiseerde me toen dat er maar enkele landen zijn waar dit is toegestaan. Dit soort dialogen zorgt ervoor dat ik extra waardeer dat ik in Nederland geboren ben. Ik kijk dan ook uit naar het moment dat we weer een gast ontvangen.
Nu maar hopen dat er een statushouder is die wil inburgeren in Harderwijk!
Gertien Koster















