Columnist Peter Sitsen is aan het aftellen tot zijn 45ste verjaardag: ‘Hoe hypocriet dat ook voelt of klinkt’

26 maart 2025 om 10:00 Column

HARDERWIJK Ergens wist ik het wel, maar je bent er natuurlijk nooit meer mee bezig. Daar was ook geen enkele aanleiding toe. Maar in de huidige wereld, waarin vooral Europa zich beter wil gaan bewapenen om tegenwicht te bieden aan een mogelijk dreiging uit het Oosten, worden zaken die niet meer relevant leken ineens toch weer actueel. En zo is daar ineens de theoretische mogelijkheid dat je als 43-jarige gewoon opgeroepen wordt als de dienstplicht roept. Want die geldt immers voor 17 tot 45 jaar. Ik was zeventien, meen ik, toen de dienstplicht werd afgeschaft. Dacht ik, want het een opschorting en geen afschaffing. Wist ik veel. En dus was ik een van de eersten die niet meer hoefde. Waar ik overigens enorm blij mee was toentertijd want ik zag er enorm tegenop. Niet omdat ik niet wilde dienen, maar omdat ik een enorme huismus was (en ben) met gigantische heimwee.

Maar stel dat de oorlog in Europa echt uitbreekt ergens binnen nu en januari ’27, dan kan ik dus alsnog opgeroepen worden. Zin in? Zeker niet. Ga ik het doen? Ik heb geen keus uiteraard. Wat moet, dat moet. Of ze veel aan me hebben, dat weet ik niet, maar we zien wel en ik zal mijn best doen. En daar lag ik afgelopen week dus ineens aan te denken in bed. Hoe leg je je kinderen uit dat papa weg gaat en niet weet voor hoe lang. Dat papa misschien moet gaan vechten tegen anderen papa’s, mama’s, jongens en meisjes die er ook de zin niet van inzien. Hoe ga je ze uitleggen waarom dat nodig is? Dat er bazen van landen zijn die het nodig vinden om elkaar te beschieten. En dat papa zelfs misschien wel nooit meer terugkomt.

Ruim 25 jaar lang dachten we dat deze vrees was afgeschaft, overbodig was en nooit meer terug zou keren. Maar helaas. Wakker liggen dus, de hele nacht. En me schijnheilig voelen, want voor duizenden andere papa’s elders in de wereld (en ook in Nederland) is die gedachte gewoon keiharde realiteit. Maar ik waan me hier lekker veilig en heb makkelijk praten. Tot nu toe. Want nu weet ik dat ik nog een kleine twee jaar moet gaan aftellen om me weer veilig te mogen voelen. Althans, veilig van het front. Veilig is niemand als de oorlog uitbreekt.

Ik ben 43 en dus op de leeftijd dat jarig zijn niet meer echt hoeft van mij. Het feestje wel uiteraard, maar het jaartje erbij niet. Maar met bovenstaand verhaal in mijn achterhoofd kan ik ineens niet meer wachten tot ik 45 ben. Hoe hypocriet dat ook voelt of klinkt. Niet dat ik anderen liever laat gaan: ik laat liever helemaal niemand gaan en het allerliefst schaffen we elke oorlog subiet af. Maar zo is de wereld niet. Ik zal dus nog wel even wakker liggen de komende tijd…