Columnist Peter Sitsen hoopt dat hij in sommige gevallen in een nare droom zit: ‘Ik haal nog een keer mijn neus op’
5 maart 2025 om 10:00 ColumnHARDERWIJK Stond ik vorige week op deze plek doodleuk te verkondigen dat ik komend weekend een halve marathon wil gaan lopen voor het eerst in mijn leven “en dat niets mij tegenhoudt”, kwam de volgende dag doodleuk de griep om de hoek gezet. De hele week olifanten in polonaise over het plafond (dus toch nog wat carnaval meegepakt), muizen die al jonglerend over mijn dekbed renden en vooral veel gesnotter en gesteun. Niet de ideale voorbereiding, zeg maar. Inmiddels is het meeste weer opgelost en ben ik weer aan het werk, maar of de conditie en vooral de benen nog goed genoeg zijn om die 21,1 kilometer te hollen komende zaterdag moet ik nog maar gaan ondervinden. Ik ga in elk geval alsnog een dappere poging wagen, maar ik heb me bij deze alvast ingedekt. Hoop ik.
Ik weet vrij zeker dat die koorts nog meer rare dingen met me deed. Mijn half kokende brein bezorgde me waanvoorstellingen rechtstreeks uit het Witte Huis. Alwaar een zelfingenomen snotneus als knecht van een oranje geverfde kanariepiet de president van Oekraïne de les ging lezen en hem publiekelijk schoffeerde. Die president die met zijn land en zijn bevolking al drie jaar vecht voor de vrijheid van onze Westerse cultuur, normen en waarden. Vervolgens ging die kanariepiet zelf er ook doorheen mekkeren als een dolend schaap en aan het eind waren ze alle drie non-stop door elkaar aan het schreeuwen als een volleerd kippenhok. Ik draaide me om en ging ervan uit dat het een rare droom was.
Niet ver daarvoor zag ik onze eigen migratieminister Faber raaskallen in een microfoon van RTL4. Ze had zichtbaar moeite te begrijpen wat er gevraagd werd en op de voor haar zo kenmerkende manier draaide ze overal omheen en kwam ze niet verder dan wat meewarige onzin over dat die Zelensky toch niet democratisch gekozen was. Hij was ook geen lieverdje dus en waarom moest die beste man dan toch Rusland aanvallen, zag je haar denken. De interviewer liet van onthutsing bijna zijn microfoon vallen en in de verte zag je die enge kanariepiet met zijn knechtje gniffelen. Rare dromen had ik dus. Hele rare dromen. Zulke onzin zou de beste mevrouw in het echt natuurlijk nooit uitkramen.
Helaas was het orakel nog steeds minister toen de koorts uiteindelijk optrok en laten al haar collega’s in Den Haag deze zichtbaar verwarde mevrouw nog steeds ronddolen en sterker nog, ze heeft nog bevoegdheden ook in dit land. Hoe zijn we als landje zo diepgezonken dat we dit soort figuren tolereren als onze vertegenwoordigers? Ik knoop de veters van mijn loopschoenen dicht en haal mijn neus op. Heel diep en heel lang.
