Columnist Peter Sitsen heeft als ‘schijnheilige’ zin in jaarlijkse schransfestijn met kerst: ‘Dwing mij voor mijn dochters’
18 december 2024 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Nog (ruim) een week en dan begint het jaarlijkse schransfestijn. Sommigen verklaren mij voor gek, maar ik mag graag in de keuken staan en (een poging doen om) een paar sterrengerechten bij elkaar te koken. Wat is er nou heerlijker dan een warme en gezellige kerstsfeer in huis, lief spelende koters (hoewel een utopie) een gezellig achtergrondmuziekje en de veelbelovende geur van een heerlijk kerstmaal? Exact: vrijwel niets. Voor mij is dat dan ook het ideale kerstplaatje. Het allermooiste vond ik als kind die fles wijn op tafel met onbegrijpelijke woorden en plaatjes van de mooiste kastelen erop. Dat zat er al vroeg in, blijkbaar.
Tegelijk kriebelt er ergens in het achterhoofd een groeiend besef dat dit steeds minder vanzelfsprekend is. De derde wereldoorlog is dichterbij dan ooit, of misschien zelfs al begonnen. Op meerdere plekken op de aardbol strooien ze liever met kogels en bommen dan dat ze elkaar het kerstlicht in de ogen gunnen. Ik las ergens een mooie samenvatting: oorlog betekent dat volwassen mensen die elkaar niet kennen elkaar beschieten omdat andere volwassen mensen die elkaar wel kennen ruzie met elkaar hebben maar te laf zijn het zelf uit te vechten. Ik heb ‘m vrij geïnterpreteerd overigens. Dus omdat een handvol dwazen aan grootheidswaanzin leidt, zitten miljoenen mensen straks niet aan een warme en gezellige kersttafel. Ik krijg die logica maar niet in mijn bovenkamer. We hebben dus nog steeds niks geleerd van het verleden. Ik verzucht weleens dat de mensheid ten onder gaat aan zijn eigen egoïstische domheid.
Rutte zei het al, we moeten ons mentaal voorbereiden op oorlog. Nee, er staan hier straks geen Russen, Chinezen, Koreanen of Iraniërs aan de grens. Althans, dat verwacht ik niet. Maar onze kleine wereld kan wel ineens weer heel groot worden als deze weer in verschillende kampen opgedeeld worden en deze niets meer met elkaar delen behalve bommen en granaten. In het beste geval betekent dat geen AliExpress of Temu-pakketjes meer, maar ook dat we straks waarschijnlijk alleen nog maar aardappels eten en alles nog veel duurder gaat worden.
Maar, omdat het nu nog gewoon kan, dwing ik mezelf een schijnheilig kerstfeest te vieren. Misschien voor mezelf, maar vooral voor mijn twee dochters. Zij moeten leren dat dit is hoe het zou moeten zijn. Zij zijn de volgende generatie die het hopelijk een stuk leuker gaan aanpakken dan de huidige generatie wereldleiders. Ik kan ze nu dus beter leren dat dit normaal is, dan is er nog een sprankje hoop dat het straks ook daadwerkelijk weer vanzelfsprekend zal zijn.
