Column Peter Sitsen: Troep
22 januari 2025 om 17:30 ColumnGisterenochtend deed ik mijn hardlooprondje, zoals ik in dit nieuwe jaar tweemaal per week probeer te doen. Doel is vooralsnog de halve marathon te lopen tijdens het jaarlijkse evenement in maart. We liggen op schema, maar daar wilde ik het niet over hebben eigenlijk. Hardlopen (en wandelen) is een ideale manier om je hersenen de vrije loop te laten en na te denken over alles wat je ziet en tegenkomt. Ik bemerk dat dit eigenlijk vanzelf gaat, ik probeer niet per se ergens over na te enken: het gebeurt gewoon. Het is immers ook al bewezen dat een ommetje maken een gezonde invloed op onze hersenen heeft.
Wat mij gisteren (extra) opviel is wat een enorme smeerpijpen wij mensen eigenlijk zijn. De hoeveelheid plastic troep, afval, drinkbekers, sigarettenpakjes, snoepverpakkingen is bizar en zelfs complete maaltijden van een bekende fastfood-gigant slingeren overal rond in de bosjes en struikgewassen. De absolute uitschieter gisterenochtend was een stapel piepschuim die naar het leek afkomstig was een magnetron of iets dergelijks. En nu zijn er mensen die zeggen: ,,Ja dat is al heel lang zo. Verbaast dat je nog?” En het antwoord is ja. Dat we dit normaal zijn gaan vinden maar ook dat er dus nog steeds mensen zijn die het simpelweg geen ene fluit interesseert dat ze hun troep van zich af mieteren.
Loop je een rondje door de buurt dan liggen de vuurwerkresten van een week of 3 geleden nog op de stoep links en rechts. Neem je je dochters mee naar een speeltuin in de buurt dan ben je de eerste 10 minuten aan het puinruimen van de hangsessie van die er de avond ervoor heeft plaats gevonden. En tijdens het opruimen maar tegen je dochters zeggen dat ze het moeten laten liggen want het is ‘bah’. Vechten tegen de bierkaai is het want de volgende dag kun je weer opnieuw beginnen. En er preventief iets tegen doen is een complete utopie inmiddels.
Misschien word ik gewoon oud dat ik mij in toenemende mate erger aan dit soort dingen. Misschien begin ik gewoon een zeikerd te worden. Het zij zo. Maar hoe jong of oud ik ook ben, ik heb het nooit en zal ook nooit kunnen begrijpen dat je achteloos je fastfood tas en je milkshake beker uit je raam mikt, je eigen rotzooi niet opruimt of het doodleuk laat liggen op de stoep. Naast die hondendrol die er ook al standaard ligt tegenwoordig. Het pijnigt de hersenen door pure ergernis. De vraag is dan of het gezonde aspect van het rondje wandelen of hollen opweegt tegen het negatieve. Ik ga maar uit van het beste, dat is beter dan bij de pakken neer gaan zitten.
