Columnist Sijmen Reehoorn liep laatst hard door het Waterfront: ‘Het werd mij ineens duidelijk dat ik geluk heb’

HARDERWIJK Sinds januari ben ik weer begonnen met hardlopen. Dat doe ik het liefst in de natuur, maar laatst liep ik een rondje door het Waterfront. Ik was al eens vaker met m’n fiets door het Waterfront gegaan om mensen van de kerk te bezoeken, maar al hardlopend viel mijn mond open. Niet alleen doordat mijn conditie nog niet zo goed is en ik soms loop te hijgen, maar ook door die enorme huizen die daar staan—prachtig afgewerkte woningen van enorme omvang.

Al hardlopend fantaseerde ik over hoe het leven zou zijn als je in zo’n kast van een huis zou wonen: je hebt ruimte voor veel mensen. Je kunt heerlijk neerploffen op je enorme bank in een warm huis. Je elektrische auto rijdt je bijna gratis door de zonnepanelen. Je eigen zeilbootje maak je vast aan je eigen steiger. Je kookt de heerlijkste maaltijden in een grote keuken. Iedereen kan blijven logeren. Je hebt zoveel geld dat je je nooit meer zorgen hoeft te maken. Zo’n leven zal ik wel nooit krijgen, dacht ik…

Deze gedachten voelden niet echt als jaloezie, maar wel als een soort veroordeling. Hoe kan het dat mensen in zulke grote huizen wonen, terwijl er toch zoveel gezinnen in Harderwijk gebruik moeten maken van de voedselbank? Hoe kun je zoveel geld in je huis stoppen en dan niet een kamertje willen openstellen voor een vluchteling? Ik had mijn mening alweer klaar.

Lees ook

Columnist Sijmen Reehoorn is gek op lasagne en eet het met jongeren tijdens Alpha Youth: ‘Wat een prachtige baan heb ik toch’

 

Tot er ineens woorden uit een toespraak van Jezus in mijn gedachten sprongen: ‘Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt?’ Scherpe taal. Zelf hoef ik me geen zorgen te maken bij de kassa of ik de boodschappen wel kan betalen. Als ik weer eens uit eten ga met mijn verloofde, hoef ik daarvoor niet mijn spaarrekening te plunderen. Ik vind mijn appartementje weleens wat smal, maar mijn buren woonden er met twee volwassenen en een kind.

Al hardlopend door die wijk met grote huizen werd me ineens duidelijk dat ik geluk heb. Ik heb een baan, een dak boven mijn hoofd, voldoende geld op de bank en elke dag genoeg te eten. Ik kan mooie kleren kopen, zelfs pakken om in te preken en hoef me geen zorgen te maken over mijn hardloopschoenen; als ze versleten raken door mijn trainingen, koop ik zo weer nieuwe.

Ik heb nog veel te leren. Over rijkdom, gastvrijheid en delen. Wat ik in dat rondje in ieder geval wel heb geleerd, is om niet streng en veroordelend te kijken naar de mensen om me heen. Laat ik eerst maar eens eerlijk in de spiegel kijken. En in mijn eigen portemonnee.

Sijmen Reehoorn

Lees ook

Columnist Sijmen Reehoorn geniet van zijn veelzijdige werk als dominee: ‘Zondagochtend vormt voor mij het hoogtepunt’