Columnist Peter Sitsen beleefde een perfecte zondag: ‘De natuur in Nederland is echt een attractie aan het worden’
17 oktober 2024 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Gisteren hadden we zo’n perfecte zondag. We zagen hem aankomen en hadden hem dus zelfs helemaal voorbereid. Een perfecte zondag betekent bij ons: uitslapen, al dan niet met een stel dochters in bed die daar anders over denken. Lummelen in bed tot een uur of acht (dat is echt het maximaal haalbare) en dan naar beneden in de pyjama’s, houtkacheltje aan en een zondags ontbijt met afbakbroodjes en verse jus. Daarna prutsen we een beetje door met al het mogelijke speelgoed waar de dames hun handen op kunnen leggen, doet papa zijn rondje sjokken voor het goede gevoel en als dat achter de rug is slurpen we een bak koffie weg en laden we de kids in de auto. Tijd voor de nationale zondaghobby: de natuur in.
Eenmaal gearriveerd bij de natuur (het zij een bos, het zij een park) treffen we daar de rest van de bevolking aan die op hun eigen wijze ook een perfecte zondag aan het beleven is. De ene mountainbiker struikelt over de andere hardloper en zo is het al zorgvuldig kiezen welke route je volgt zonder elkaar in de weg te lopen. We struinen vervolgens in file langs de rood met witte stippen paddenstoelen, verzamelen een beste tas vol eikels (in overvloed dit jaar overigens) en herfstbladeren om ons vervolgens weer huiswaarts te begeven. Aldaar wacht de warme chocomelk en wordt het houtkacheltje weer opgepookt om daarna met een kleed vol lego lekker langzaam de middag door te klooien.
Een typisch zondagse pompoensoep met een geroosterd broodje erbij besluit voor de jeugd de dag. Na een uitgebreide stoei- en knuffelsessie en een stomende douche vallen beide dames volstrekt tevreden binnen enkele minuten in een heerlijke diepe slaap. Een snelle bezem door de woonkamer om al het speelgoed op een hoop te mikken en al high-fivend ploffen papa en mama op de bank met een glas rode wijn. Om eigenlijk niet lang daarna ook maar lekker vroeg onder de wol te duiken. Het was een zondag uit het boekje.
En misschien ligt het aan mij, maar dat steekt me dus een beetje. Het is net iets te gecultiveerd en net iets te cliché allemaal. Dus doen we het volgende week anders. Onze jongste dochter is helemaal verslaafd aan het boekje Wij gaan op berenjacht en dus hebben we besloten het volgende week over die boeg te gooien. Door de sloten, de sneeuwstormen en donkere bossen onder het motto ‘we zien wel’ om toch vervolgens weer diep onder de wol te eindigen. Kon het nog maar echt zo, denk ik wel eens. Maar ik vrees steeds meer dat een frisse neus in de natuur in Nederland echt een attractie aan het worden is.
