Columnist Peter Sitsen heeft bedenkingen bij ‘kriebels in de buik’ op school: ‘Gehoopt dat deze vorm van opgroeien zou uitblijven’
28 augustus 2024 om 12:00 ColumnHARDERWIJK De scholen beginnen weer: uit met de pret dus. Want wat was het een heerlijkheid om ’s ochtends de rotondes in Harderwijk te kunnen slechten zonder te wachten op een schier oneindige stroom fietsende scholieren. Vanaf deze week is het dus weer eerder van huis. Of om de scholieren voor te zijn, of om de wachttijd bij de rotondes te compenseren. Ook Maud begint aan haar eerste echte schooljaar, want als instromer in het afgelopen jaar mag ze nu ‘voor het echie’ aan groep 1 beginnen. Hoewel ze heeft ontdekt hoe fijn de zomervakantie eigenlijk is, kan ze niet wachten tot ze weer de klas in mag. Lekker spelen en gezelligheid met haar klasgenootjes. Althans, dat denkt ze.
Want vandaag kregen we het eerste bericht van haar nieuwe juffen binnen en waar ze afgelopen jaar in het instroomklasje lekker kon lanterfanteren, mag ze nu aan de bak. Een heus leerplan met emotionele ontwikkeling, gym, muzieklesjes en zelfs Engels. Maud kan niet wachten. Papa wel, want het volgende punt op de lijst is ‘kriebels in je buik’. Laat ik hier even direct heel duidelijk stellen dat ik de gedachte volledig snap en er honderd procent achter sta, maar bij de woorden seksuele vorming moest ik toch echt even een slordige zevenenzestig keer slikken. We hebben het over mijn kleine moppie van viereneenhalf die weliswaar een grote waffel heeft, maar verder uitsluitend bezig is met unicorns, regenbogen, prinsessen en ok vooruit, haar kleuter make-up.
Ik snap het, ik begrijp het en ik weet dat het goed is. Het is de wereld waarin we leven. Een hoop onderdelen van die ‘kriebels in je buik’ draaien uiteraard om zoals de natuur is, op een Jip en Janneke-manier. Maar helaas zijn er ook aspecten die met het verrotte stukje van onze mensheid te maken hebben. En mede daarom is het gevoelsmatig ook de complete onschuld van je kind loslaten. En daar ben ik, met haar vier jaar, nog lang niet aan toe. Die twee eigenwijze draken zijn mijn kleine meisjes. Een peuter en een kleuter, druk in hun eigen wereldje vol prinsessen en regenbogen. Ik had, tegen beter weten in, gehoopt dat deze vorm van opgroeien nog even op zich zou laten wachten. Maar het begint dus al. Even wennen dus.
Er is geen school waar ze je leren om papa en mama te zijn (helaas niet denk ik wel eens), we moeten het allemaal op instinct en inzicht doen. En gelukkig met wijze adviezen van opa’s en oma’s.. Maar een lesje in je voorbereiden op het grote loslaten zou zo heel soms wel eens helpen, denk ik.
