Amsterdam, de poel des verderfs

Vraag iemand in Amsterdam naar Amsterdam en je krijgt een verhaal over  bakfietsen, te dure koffie, toeristen op de Dam en buren die nooit groeten maar overal iets van vinden. Vraag het buiten de Randstad, en de toon slaat om. Dan wordt Amsterdam een soort moreel afvoerputje. Een stad van drugs, Wallen, daklozen, criminelen, nachtclubs, coffeeshops, toeristen in voetbalshirts en mensen die “alles maar normaal vinden”.

Vooral in strengere delen van Nederland, zoals de Biblebelt, leeft dat beeld hardnekkig. Amsterdam is dan niet zomaar een stad, maar een symbool. De broedkamer van het kwaad. De plek waar jongeren ontsporen, waar gezinnen uit elkaar vallen en waar elke verleiding op de hoek van de straat ligt te wachten. Alsof de duivel een OV-chipkaart heeft en vooral uitstapt op Amsterdam Centraal.

De Wallen zijn niet heel Nederland
Natuurlijk, Amsterdam heeft dingen die je in Harderwijk, Barneveld of Rijssen minder ziet. De Wallen bestaan echt. De coffeeshops ook. Wie op zaterdagavond over het Rembrandtplein loopt, ziet meer dronken Britten dan op de parkeerplaats vaneen Veluwse kerk. En ja, er zijn daklozen, dealers, verwarde mensen, sekswerkers en feestgangers die de volgende ochtend weinig meer weten.

Maar omdat iets in Amsterdam openlijker aanwezig is, betekent dat niet dat het ergens anders niet bestaat. Drugsgebruik stopt niet bij de Ring A10. Cocaïne wordt niet nerveus van een dorpsgrens. Alcoholverslaving woont ook gewoon in rijtjeshuizen met keurige voortuinen. Gokproblemen zitten achter laptops in stille slaapkamers. En medicijnverslaving kan net zo goed beginnen bij iemand die na een operatie te lang pijnstillers blijft slikken.

Harderwijk heeft ook achterdeuren
Neem Harderwijk. Mooie oude binnenstad, Dolfinarium, boulevard, Veluwemeer, nette woonwijken. Niet direct het beeld van losbandigheid. Toch  is het onzinnig om te doen alsof daar geen mensen worstelen met drank, drugs, schaamte of geheimen. In elke plaats zijn mensen die te veel drinken, pillen slikken om de dag door te komen, blowen om niet te hoeven voelen of op vrijdagavond cocaïne gebruiken “omdat iedereen het doet”.

Het verschil is  dat in Amsterdam de ellende op straat ligt. In kleinere gemeenschappen verdwijnt die achter gordijnen, kerkbanken, sportkantines, garages en bedrijfsborrels. De sociale controle is er groter, maar de schaamte vaak ook. Wie in een dorp toegeeft dat hij verslaafd is, is bang dat de slager, de buurvrouw en de voetbaltrainer het maandag weten.

Morele verontwaardiging helpt weinig
Het is verleidelijk om verslaving te zien als iets van “die mensen daar”, de losbandigen, de nachtbrakers, de mensen zonder normen. Dat voelt overzichtelijk. Dan blijft het kwaad op afstand. Maar verslaving houdt zich niet aan dat soort nette categorieën. Het raakt advocaten, bouwvakkers, studenten, moeders, ondernemers, gelovigen en ongelovigen even hard.

Daarom is het  beter om minder te wijzen en beter te kijken. Wie hulp zoekt, heeft weinig aan een preek over Amsterdam als poel des verderfs. Die heeft behoefte aan rust, deskundigheid en een plek waar niet meteen geoordeeld wordt. THE YOUTURN wordt in dat verband geregeld genoemd als bekende afkickkliniek amsterdam, juist omdat anonimiteit en maatwerk voor veel mensen belangrijk zijn.

Amsterdam als spiegel
Misschien is Amsterdam niet zozeer de bron van alle narigheid, maar een uitvergrote spiegel. De stad laat zien wat overal bestaat, alleen minder verstopt. Verleiding, eenzaamheid, vluchtgedrag, geld, status, verdriet, plezier en verslaving zijn er dichter op elkaar.

Wie Amsterdam alleen ziet als probleem, mist dat punt. En wie denkt dat buiten de Randstad alles zuiverder is, kijkt niet goed. THE YOUTURN, ook bekend als afkick kliniek amsterdam, ziet verslaving niet als stadsprobleem, maar als menselijk probleem. Dat klinkt minder spectaculair dan “poel des verderfs”, maar het komt dichter bij de waarheid.