Harderwijker Evert Blijsie legt met zijn camera levensverhalen vast voor kinderen die een ouder verliezen

16 juli 2026 om 17:30 Maatschappelijk

HARDERWIJK Evert Blijsie maakte een documentaire over de bouw van de Houtwalgarage, werkte mee aan films van de BBC, en maakt videoportretten van ongeneeslijk zieke mensen. Hij doet dat voor stichting Komma.

Gertien Koster

Toen de moeder van Marc en Michel, kinderen van opiniepeiler Maurice de Hond, overleed waren de jongens peutertjes. Ook Marc de Hond overleed toen zijn kinderen nog heel jong waren. Na de dood van zijn broer richtte Michel stichting Komma op. Zijn vrijwilligers verzorgen gratis videoportretten van ongeneeslijk zieke ouders met minderjarige kinderen. Evert Blijsie is cameraman bij Komma en bezoekt samen met een interviewer gezinnen om hen een blijvende herinnering te bezorgen: een professionele film. Het hele leven van een ouder komt dan voorbij.

Harderwijker Evert Blijsie (geboren in Amsterdam) was zelf ook jong toen zijn vader overleed maar wel net volwassen. Hij wilde als kind al cameraman worden. ,,Wij hadden in de jaren zestig als eerste in de buurt een televisie. Iedereen kwam bij ons kijken. Die enorme camera’s fascineerden mij. Op een gegeven moment raakte dat naar de achtergrond en rolde ik in het onderwijs. Later kreeg ik weer belangstelling voor fotografie en kocht ik een super 8 filmcamera. Ik filmde, monteerde en was lid van een filmclub. Doordat ik leuk kon filmen kwam ik bij een productiebedrijf in Hilversum terecht. De producent maakte onder meer programma’s voor de BBC. Ik werkte destijds twee dagen per week bij het CCNV als aardrijkskundeleraar en daarnaast als freelance cameraman. Als bijvoorbeeld het NOS-journaal me nodig had werd ik opgepiept. Ik heb zelf ook verschillende films gemaakt, onder andere over MS en dementie.”

Hoe wist je van het bestaan van stichting Komma?

,,Ik hoorde er over en had korte tijd zelf een soortgelijk bedrijf, dat heette Ik mis je nu al. Ik maakte videoportretten van ongeneeslijke zieken. Ik stak er veel energie in maar het schoot niet op. Ik heb een link van mijn website naar stichting Komma gestuurd en toen kon ik meteen aan de slag. Als cameraman moet je kritisch zijn op de plek waar je iemand neerzet. Ik denk na over de achtergrond, je wilt geen witte muur, en soms schuif ik wat met meubels. Het komt voor dat we door een ziekenhuis of hospice pas ingeschakeld worden als iemand al erg verzwakt is. Dan kan het moeilijk zijn om een goed verhaal te maken. Het juiste licht is heel belangrijk. Dus als het afwisselend bewolkt en zonnig is kan dat lastig zijn. Voor optimaal geluid werken we altijd met zenders.”

Zijn er situaties die je extra zijn bijgebleven?

,,Onlangs heb ik gefilmd bij een jonge vrouw met een baby. Dat deed natuurlijk wel wat met me. Mooi dat zo’n kindje over een aantal jaar kan zien en horen wie zijn moeder was en hoeveel ze van hem hield. Kort daarna namen we het verhaal op van een vrouw met drie puberdochters. Ik verstop me letterlijk achter de camera en ben niet zichtbaar. Ik heb een koptelefoon en focus op de beelden en de belichting. Tegelijkertijd zit ik óók volop in het verhaal. Het raakt me natuurlijk wel maar ik neem het verdriet niet mee naar huis. Als we ergens filmen denk ik wel vaak: wij zijn straks weer weg maar in dit huis gaat nog veel gebeuren. We maken deze portretten voor kinderen zodat zij het levensverhaal van hun overleden ouder kunnen kijken als ze daar aan toe zijn. Maar ik denk ook aan de ouders van degene die zo ziek is. Die gaan hun kind verliezen.”