Elk verhaal heeft twee kanten
2 april 2022 om 09:00 Column‘In China eten ze honden?! Dat vind ik zó erg?!’. Tja. En in Nederland eten we hele koeien. Is dat dat minder erg? Blijkbaar wel, want de biefstukjes liggen gewoon nog in de supermarkt. Het was één van de redenen dat ik besloot om vegetarisch te worden. Die hypocrisie kon ik niet aan.
Giro 555, veel inzamelingsacties en meer dan 150 miljoen euro: Nederland is in de ban van de oorlog met Oekraïne. En terecht natuurlijk ook; wat er gaande is, is ook verschrikkelijk. Nu vraag jij je af wat de intro te maken heeft de oorlog die hier duizenden kilometers vandaan is. Maar dezelfde hypocrisie die hier bovenaan bezig is, dat merk ik hier ook op.
Op 25 maart 2013 werd er een andere Giro geopend: Help slachtoffers in Syrië. ‘Een humanitaire ramp van ongekende omvang’, schreef de eigen site. Damascus lag in puin en duizenden waren overleden. Hoeveel de actie heeft opgehaald? 5 miljoen euro. 3.3% van het bedrag wat we afgelopen maand hebben opgehaald voor Oekraïne.
Tijdens mijn opleiding journalistiek leerde wij een formule: kilometers/aantal doden = aantal minuten zendtijd. Op het mediapark in Hilversum wordt het niet zo letterlijk gebruikt, maar het laat wel zien: hoe dichterbij thuis het zich afspeelt, hoe spannender we het vinden. En dus ook hoe guller we zijn.
Is het daarmee slecht als je nu wel geld hebt overgemaakt naar Oekraïne en niet naar Syrië? Tuurlijk niet. Ondersteuning van mensen in nood is altijd een goede daad. Maar net zoals met de koeien aan het begin van het verhaal; het één is niet erger dan het ander. Het één is gewoon een situatie waarin we ons kunnen verplaatsen. Het ander niet.
En net zoals met de koeien; ook hier geloof ik weer in de quote: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Daarom ben ik, op het moment dat jij dit verhaal leest, in Polen om vrijwilligerswerk te verrichten voor vluchtelingen uit Oekraïne.
Eva Hoogland
