Stijgende prijzen

,,Het is te hopen dat de benzine prijzen niet meer onder de twee euro komen’’, zei een oude wijze man. Ik dacht: wat zeg je nou? Nee: wat zeg je nou! Meteen herinnerde ik me ook dat die oude wijze man, een elektrische auto rijdt. Hij gaat met de tijd mee. Hij voelt het niet aan z’n pinpas. Nu heb ik wel een benzine auto, maar die rijdt vreeeeselijk zuinig. Dus ook voor mij valt de schade mee. Maar geldt dat voor iedereen? Zeker niet. Als de prognoses kloppen kunnen velen prima (!) met 7 procent minder, toch blijven leven. Maar een groter deel zal er best wel (verder) door in de problemen komen. Tip: kijk eens naar ‘Waar doen ze het van?’, deze week. 

Als kerk hebben we een diaconie. Die heeft kennis en geld om te verdelen aan mensen in armoede, ver weg, maar ook dichtbij. Soms vragen we ons hardop af: hoe komt het dat mensen de kerk niet zomaar meer weten te vinden? Heeft het te maken met het imago van de kerk? Of met schaamte? Gelukkig heeft het in ieder geval ook te maken met een samenleving die oog heeft voor minder bedeelden. Ook de overheid doet aan diaconie. We mogen elkaar daarin aanvullen. Zeker wanneer mensen in de knel komen, de komende tijd, zijn ze van harte welkom aan te kloppen. Ook om meer structuur in financiën te krijgen. We mogen ook wel zeggen: in Nederland is genoeg voor iedereen, dus eerlijk zullen we delen.

Wat bedoelde die man? Hij bedoelde dit: dat wij mensen een bepaalde druk moeten voelen om te innoveren. Meestal werkt het vooral bij financiële druk. Als het ons in de portemonnee raakt, worden we echt wakker, gaan we op zoek naar alternatieven. Overigens blijkt hier wel uit dat we niet bereid zijn om echt in te leveren. We willen het best beter en anders doen, maar niet minder. Alternatieven zijn interessant als ze rendabel zijn. Als ze bijvoorbeeld goedkoper worden dan het rijden op benzine. Maar dat geldt op het economische vlak. Er zijn meer benaderingen mogelijk. Anders zal het deze wereld verder uitputten. En niet zo’n klein beetje. Wie de wereld als door God geschapen ziet, moet dat met pijn en zorg vervullen. Die kan niet langer wegkijken. Want ook hier hangt een prijs aan…

Ik moet denken aan de momenten waarop ik het Evangelie uitleg aan mensen. In een gesprek is dat vaak nog mooier dan in een preek. Mensen zijn vaak verrast over wat genade echt inhoudt. Dat het dicht aanligt tegen het woord ‘gratis’, maar toch duur is betaald. Soms zie ik dan ook teleurstelling. Want, maakt het dan helemaal niets meer uit wat je doet? Een gedachte die ook Paulus wel aanvoelde bij zijn hoorders. Tsja, gratis zondigen, dat is misschien wel heel aantrekkelijk. En gemakkelijk ook. En schadelijk… Maar bedenk er ook eens bij, zo vlak voor Pasen, dat hiervoor de hoogste prijs is betaald. Die van een leven!

Ds Marthijn van Leeuwen