De stad en de storm

Onze kinderen wonen in de stad (resp. Den Haag en Rotterdam). Wij Harderwijkers wonen ook in een stad, Harderwijk is dat al sinds 1231. Maar de grootte en daarmee de drukte, is toch wezenlijk anders, wij hebben circa 50.000 inwoners, Den Haag 550.000 en Rotterdam 650.000. En juist daar wil ik het over hebben.

Het is best gezellig die drukte, er is iets te doen en er valt daarom ook altijd wel iets te beleven. En dat gaat de hele dag en bijna de hele week door ook in de weekenden, zeg maar “24/7”. Natuurlijk verschilt het zogenaamde ‘bewegingspatroon’ in de weekenden, maar het blijft levendig en druk. Als je deze drukte vergelijkt met Harderwijk, dan valt het op dat het hier in het weekend en zeker op zondag rustig is.

Van tijd tot tijd vraag ik mijzelf af of deze ‘drukte die 24/7 doorgaat’ niet een te grote invloed heeft op ons mensen. De dagen rijgen zich aaneen en verworden tot eenzelfde patroon dat maar doorgaat en zich blijft herhalen……...  De dagen beginnen meer en meer op elkaar te lijken, er komt geen afwisseling. En mijn gevoel zegt mij dat wij mensen, afwisseling en rust nodig hebben. Vanuit rust komen niet alleen nieuwe creatieve ideeën, maar ontstaat ook weer nieuwe energie. En hebben wij tijd om zaken te verwerken en niet weg te stoppen/ het er niet meer over te hebben; ‘snel verder’.

Enkele weken geleden werden wij geteisterd door de stormen Dudley, Eunice en Franklin. En toen werd mij opeens een opvallende overeenkomst tussen de stad en de storm duidelijk. Niet een fysieke overeenkomst, maar wel een mentale; de storm in jezelf.

De drukte van de stad waar sommige mensen niet los van kunnen komen en die mogelijk ongemerkt als een last op hen drukt, wordt opeens vergelijkbaar met de storm aan gedachten in iemands hoofd. Een storm waar jij je maar niet van kunt bevrijden; de gedachten racen achter elkaar door je hoofd. Zo vermoeiend.

En dan kom ik weer uit bij rust, rust om tot jezelf te komen. Om weg te zijn uit en van de drukte. Los te zijn van gedachten. Niet voor niets is er een hausse op mindfulness, yoga, retraites enzovoort.

Voor mijzelf is het niet moeilijk deze rust te vinden. Hardlopen in de natuur of wandelen in de wind. Maar zeker ook de rust die ik vind in de kerk, met die wonderlijke combinatie van stilte, andere mensen en in de wetenschap dat ik onderdeel ben van iets veel groters. Dat ik verbonden ben met mijn medemensen.

Julius de Graaf, eigen voorganger H. Catharinakerk