Columnist Jos Schuring vraagt zich af of hij wel met pensioen moet gaan: ‘Ik kan niet stoppen met werken’
16 september 2026 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Mijn vroegere buurman Frans was automonteur. Toen hij tachtig werd, ging hij het ‘rustiger aan doen’. Hij repareerde nog steeds dagelijks auto’s, maar rekende daar niets voor, alleen de gebruikte materialen. Hij is nu 95, ligt niet meer onder een auto, maar plakt nog wel banden van fietsen voor mensen in de buurt. Hij geniet van het contact en kan niet stoppen. Om die reden wordt hij ook zo oud, denk ik. Frans dwingt alom respect af door zijn goedheid.
Mensen zeggen het vaak: ‘Als ik met pensioen ben, ga ik leuke dingen doen’. Ik vind dat zo sneu en denk dan: ik heb mijn hele leven alleen maar leuke dingen gedaan. Natuurlijk heb ik geluk gehad. Ik hoefde nooit zwaar fysiek werk te doen om rond te komen. Maar toch: ik denk dat veel meer mensen iets zouden kunnen doen wat ze echt leuk vinden. Waarom hebben veel mensen werk dat zij als nutteloos ervaren? En als je toch zo’n bullshitbaan hebt voor je hypotheek, kun je dan misschien andere dingen daarnaast doen? Iets wat je echt leuk vindt? Iets dat je ook blijft doen als je de AOW-leeftijd hebt bereikt?
In het verleden schreef ik voor verschillende kranten en tijdschriften en gaf ik jarenlang een theatermagazine uit. De vele verplichtingen voelden nooit als werk. Redactieoverleg was altijd een vrolijke, geïnspireerde en uitgebreide lunch bij mij thuis aan de keukentafel. Vier keer per week naar het theater vond ik vaak een feestje. ‘Ben je hier nou voor je werk of voor de lol?’ vroegen mensen me wel eens. Wist ik veel. Beide natuurlijk. Freek de Jonge is 82 gaat door ‘zo lang het nog om aan te zien is.’ Dat is natuurlijk geldingsdrang, maar ook passie. Ik ben ervan overtuigd dat als meer mensen hun passie zouden uitleven, de wereld mooier wordt. Ik word volgend jaar zeventig, maar kan niet stoppen met werken. Ik vind het simpelweg nog steeds leuk. Wel werk ik minder en besteed ik meer tijd aan muziek, film, wandelen en reizen.
Toen ik zestig werd, besloot ik dat er meer is in het leven dan theater. Ik ging als vrijwilliger vluchtelingen helpen en via het Humanistisch Verbond spreken op uitvaarten voor mensen die dat zelf niet kunnen. Dat geeft veel voldoening. Als je iets voor een ander doet waarvan je weet dat het betekenisvol is, heb je geen dankbaarheid nodig. Ik kan het iedereen aanraden.
Jos Schuring
