Columnist en dominee Sjaak Biewenga kreeg een eyeopener door een simpele vraag: ‘Hoe maak jij jezelf nu eenzaam?’

HARDERWIJK “Hoe maak jij jezelf nu eenzaam?”, die vraag stelde iemand eens aan mij. Een hele directe, confronterende vraag. Maar voor mij ook een eyeopener.

Want gevoelens van eenzaamheid ken ik best goed uit mijn leven en daarin ben ik zeker niet de enige. Volgens de website van ‘een tegen eenzaamheid’ voelt bijna de helft van de volwassen Nederlanders zich eenzaam, en 1 op de 7 zelfs sterk eenzaam. Verdrietige cijfers, waar hele levensverhalen achter schuilgaan.

In de kerken proberen we naar elkaar om te zien, er voor elkaar te zijn en eenzamen te bezoeken. Om zo de christelijke naastenliefde in praktijk te brengen. Dat is goed en belangrijk om te doen. En tegelijk kan het niet alles oplossen. Want eenzaamheid gaat niet zozeer over de vraag of je wel genoeg mensen om je heen hebt, maar veel meer over de vraag of het je lukt om je daadwerkelijk te verbinden met een ander. Of er echt persoonlijk contact mogelijk is. Niet via internet, maar face tot face, samen. Contact over de diepere lagen van het leven. Over je angsten, behoeftes en verlangens.

Lees ook

Columnist en voorganger Sjaak Biewenga weet dat het goedkomt: ‘Uiteindelijk vielen alle puzzelstukjes net op tijd op hun plek’

 

Als mensen zijn we er goed in om die diepere lagen voor onszelf te houden. Misschien wel omdat het te kwetsbaar is om erover te spreken. Ik begrijp dat heel goed. Zo doe ik dat ook zo vaak. Als ik me gespannen voel of onzeker is mijn natuurlijke reactie dat ik me terugtrek. Ik zoek veiligheid in mezelf en in mijn hoofd. Met als gevolg dat ik me afsluit voor de mensen om me heen die me zouden kunnen en willen steunen. En dat ik me afsluit voor God, die mij liefheeft zoals ik ben, met alles wat er is. Zo isoleer ik mezelf en maak ik mezelf eenzaam.

Dat is confronterend om te beseffen. Maar het is ook hoopvol. Want als ik er zelf bij betrokken ben dat ik me eenzaam maak, dan kan ik er misschien ook zelf iets aan doen. Ik hoef niet af te wachten totdat iemand anders naar mij toekomt om mij op te zoeken. Ik mag er zelf aan werken om mij steeds weer te openen voor de ander, te zoeken naar verbinding.

Dat is spannend. Er is moed voor nodig om iemand op te bellen, te vragen om hulp of een luisterend oor, of om een activiteit te bezoeken en daar iets te delen van hoe het echt met je is. Maar als het lukt is het zo ontzettend waardevol. Wij lijken als mensen op kuddedieren. We zijn niet bedoeld om op onszelf te leven, maar gemaakt om ons te verbinden, om gezien te worden, gekend te worden. Door God en door elkaar.

Sjaak Biewenga
Voorganger Fonteinwerk
s.biewenga@pgharderwijk.nl

Lees ook

Dominee Sjaak Biewenga heeft het in zijn column over risico nemen: ‘Ik doe mijn best, om zonder oordeel, met liefde, aanwezig te zijn’