Burgemeester en columnist Jeroen Joon gaat voor Dry January maar dan anders: ‘Wat mij opvalt aan goede voornemens is het ‘ik’-gehalte’

HARDERWIJK Goede voornemens komen niet vanzelf. Ergens gedurende het jaar begint er iets te knagen. Misschien zelfs al veel langer. En dan is het plotseling tijd voor actie. Er moet iets veranderen. Een lang gekoesterde droom eindelijk waarmaken of met een slechte gewoonte stoppen. Bijvoorbeeld met het drinken van alcohol. Maximaal een maand dan, want het moet immers wel leuk blijven. Goede voornemens zijn er legio en in allerlei verschijningsvormen.

Zo is het goede voornemen van Trump waarschijnlijk ‘in 2026 ga ik de Nobelprijs voor de Vrede krijgen!’ Tja en wat doe je dan hè? Nou direct internationale regels aan je laars lappen, bevriende en niet bevriende naties bedreigen, enzovoort. Dat wordt een zware klus voor het Nobelprijscomité.

Maar het kan ook dichter bij huis. Snel een regering vormen, dan maar een minderheidskabinet. Moedig begin van het jaar. Hopelijk met goede voornemens om er echt wat van te maken en partijen op inhoud aan te laten sluiten. Ik vind het wel mooi. Als ze dat vier jaar volhouden in Den Haag en de rust, stabiliteit en het vertrouwen weer terugbrengen in de samenleving, dan gun ik ze de Nobelprijs voor de Vrede wel. Heeft Trump toch helaas weer het nakijken.

Wat mij ook opvalt aan goede voornemens is het ‘ik’-gehalte. Vraag maar eens aan jezelf en aan een ander welke goede voornemens er genomen zijn. Wedden dat het voornamelijk ik-gericht is? En waar is dan de wij-gedachte? Wie heeft er een goed voornemen voor naasten, bekend of onbekend? Ja, Trump uiteraard, maar die krijgt daar dan ook al de Nobelprijs voor de Vrede voor.

Is het niet: ik + jij = wij2? Bijvoorbeeld het voornemen om voor een ander (hulpbehoevend, eenzaam) persoon of door vrijwilligerswerk dit jaar het verschil te maken. Een klein voornemen, met een enorme impact. IK + JIJ = WIJ2.

Ik ben het jaar begonnen met mijn 90-jarige moeder een week in huis te halen. Als ik dat nu af en toe doe, is het een relatief kleine moeite met grote impact op iemand die vaak alleen is. En ik had nog een andere langgekoesterde wens: stoppen of een tijdje pauzeren met social media. Even zonder de druk van tientallen keren per dag toch even snel kijken, om steeds weer te balen van alle onzin die je leest. En dus heb ik vanaf 1 januari tot nog toe nog geen enkele keer op welke social media dan ook gekeken. Wat een rust zeg. Dry January, maar dan anders.

Met open armen en open geest.

Jeroen Joon

Lees ook

Columnist en burgemeester Jeroen Joon geeft een inkijkje in zijn jaarwisseling: ‘Om middernacht uiteraard een glas champagne’