Columnist Peter Sitsen stopt met wekelijkse verhaaltjes en gaat dromen achterna jagen: ‘Het ga u goed’

HARDERWIJK Dit is ‘m dan: de laatste column. Na exact vierenhalf jaar besluit ik om te stoppen met mijn wekelijkse verhaaltje in de Harderwijker Courant. Want dat waren het, verhaaltjes. Zo noemde u het ook als u mij ernaar vroeg: ,,Bent u die meneer van de verhaaltjes in de krant?” Met een glimlach kon ik bevestigend antwoorden.

Peter Sitsen

 In die vierenhalf jaar heb ik daarnaast heel, heel veel reacties mogen ontvangen. Veelal was dat leuk en een enkele keer ook minder leuk. Ze kwamen offline en online. Per mail, op Facebook of zelfs een enkel telefoontje. Het was een motivatie om door te gaan, maar de inspiratie raakte onderhand wel op. De inspiratie om lokaal en klein te schrijven bedoel ik daarmee. Het werd een ‘moetje’ en toen ik dat besefte heb ik resoluut de (eind)redacteur gemaild met de boodschap: eind juni schrijf ik mijn laatste verhaaltje voor deze krant.

En zo zit ik hier in mijn achtertuin met de laptop. Het is zondagavond en ik heb een glas rode wijn ingeschonken. De wind ruist door de plataan en de zwaluwen spelen hun avondspel. Weldra zal de zon ondergaan en wisselen de vleermuizen de zwaluwen af. Een ritueel wat ik graag mag aanschouwen op de zomeravonden. Urenlang. Het geeft rust. Stilte. Het relativeert alles wat er die dag is gebeurd. Want dan weet ik: ik ben een rijk man. Niet in keiharde euro’s, want die interesseren me niet zo veel. Maar ik ben rijk met wat ik hier heb. Achter mij ons huisje met twee prachtige dochters in dromenland. Twee dochters die ik elke dag vertel hoeveel ik van ze hou. Naast mij leest mijn vrouw een boek. De liefde van mijn leven. En we zijn allemaal gezond en we leven in een vrij land. En die opsomming is vandaag de dag steeds minder vanzelfsprekend.

Nee, dat heeft geen snars met deze laatste column te maken. En het klinkt wel een tikje sentimenteel voor een verhaaltje in het lokale sufferdje, zoals deze krant soms liefkozend wordt genoemd. Maar het is een plaatje wat ik zo enorm belangrijk vind. Om te beseffen dat dit rijkdom is. Ik vind het bizar belangrijk om elke dag tegen mijzelf te zeggen: tel je zegeningen Peter. Tel je zegeningen. Kijk om je heen in deze verrotte wereld en besef hoe goed je het hebt.

Ik schreef ruim 220 columns voor deze krant. En dat begon in januari 2021 en eindigt dus hier in juni 2025. Logischerwijs was corona een veel terugkerend thema in de eerste anderhalf jaar. Maud, toen net één jaar oud en inmiddels dus 5,5, werd herkend als Maud uit de krant. Ik mocht graag de gemeente op de hak nemen over het PMD-beleid en een enkele keer nam ik stelling over een thema om bewust een discussie uit te lokken.

Zo nam half Harderwijk het mij kwalijk dat ik de Koepel van het Dolfinarium wilde slopen (was grappig bedoeld was maar dat kwam me duur te staan) en mocht ik Trump geen oranje kanariepiet noemen en moest ik zelf maar naar het front. Dat een mening hebben een gevaarlijk ding aan het worden was, blijft actueel en toen ik daar over schreef leverde mij dat letterlijk tientallen reacties op, off- en online. Ik mocht zelfs op de radio vertellen over mijn columns en het gevaar van een eigen mening. Maar het laatste jaar kwam de klad er voor mijzelf in. Een moetje werd het, zoals ik al aangaf. De verhaaltjes kwamen soms erg moeilijk voort en dat ging jeuken. Ik wilde wel schrijven, graag zelfs. Genoeg voer in Den Haag en in de hele wereld om je druk om te maken. Maar ik vond het niet passend om in een lokale krant elke week zulke grote thema’s aan te halen en dat was ook helemaal niet de bedoeling. Dus ik stop. Ik ga even een poosje geen spreekwoordelijke pen meer aanraken en dan ga ik komend najaar weer in diezelfde pen klimmen.

Ik wil schrijven over grote en kleine thema’s in het land en in de wereld. Ik wil meer proza gaan schrijven, mijn hoofd loopt soms over van de ideeën. Ideeën over hoe woorden, zinnen, essays, columns, opinies en proza sexy kunnen zijn en blijven. Hoe we daarmee blijven stimuleren om na te blijven denken, te relativeren en om romantisch te blijven. Het is toch een heerlijk gevoel als je achterover leunt na een verhaal te hebben gelezen waardoor je de tijd bent vergeten, je enorm kwaad bent geworden omdat je het er niet mee eens bent of extreem tevreden omdat dat de woorden waren voor een gevoel wat je zelf niet kon omschrijven.

Afijn, ik draaf door. Of ik terugkeer in deze krant, weet ik niet. Misschien wel op een ander podium. Dat is nog wel een droom misschien. Want elke avond als ik mijn dochters in bed stop zeg ik hen: blijf nieuwsgierig en blijf dromen. Ik ga even van het uitzicht genieten en dan ga ik exact dat doen. Dromen jagen. Het ga u goed!

COLUMNIST GEZOCHT
Door het stoppen van Peter Sitsen is de Harderwijker Courant op zoek naar een nieuwe columnist. Interesse? Mail dan naar harderwijkercourant@bdu.nl!