Harderwijkers zeilen halve wereld rond: ‘Waarom zouden we de grote sprong niet wagen?’

2 oktober 2025 om 17:30 Achtergrond

HARDERWIJK ,,Op de meeste dagen voelt het alsof we midden in een kinderdroom leven. Alsof iemand een lijstje clichés heeft opgeschreven, en wij ze één voor één mogen afvinken.”

Onlangs kwamen Leon en Frieda Blauw samen met hun zoons Bent (8) en Bruis (5) aan in Tonga, een koninkrijk in de Stille Oceaan, ruim drieduizend kilometer ten oosten van Australië. Met hun zeilboot Le Tournesol zeilde het gezin in een jaar tijd meer dan zevenduizend zeemijlen, oftewel 12.500 kilometers, vanaf Curaçao, door het Panamakanaal naar Frans-Polynesië en verder westwaarts naar Tonga.

Het is niet de eerste oceaanreis van Leon en Frieda. In 2014 vertrokken ze, destijds nog met z’n tweeën, vanaf Nederland in hun negen meter lange zeiljacht Puff the Magic Dragon voor een zeilreis naar het Caribisch gebied. Daarmee hebben ze in totaliteit nu precies de halve wereld omzeild.

,, We staan altijd op scherp en stappen constant buiten onze comfortzone. Dat kost veel energie

Het gezin op de boot. - Frieda Blauw

,,Leon en ik hebben het zeilen beiden met de paplepel ingegoten gekregen. Toen we eind twintig waren, hadden we alle schaapjes op het droge: een huis, een goede baan en een groeiende spaarrekening. Maar we misten iets. We besloten alles achter ons te laten en de horizon tegemoet te zeilen. We zeilden naar bestemmingen als Marokko, Kaap Verden, Martinique, Curaçao en Cuba. Na twee jaar keerden we terug naar huis. Ik was zwanger van Bent. Toen al zeiden we tegen elkaar: zo’n reis gaan we ‘later’ ook met onze kinderen maken”, geeft Frieda aan.

Dat later kwam in de zomer van 2024. Na jarenlang sparen en voorbereidingen treffen, kocht het gezin een zeilboot in Curaçao. Leon licht toe: ,,Het leek ons voor de jongens het leukst om direct in het Caribische gebied te starten met de reis: zwemmen en snorkelen vanaf de boot in azuurblauw water voor anker bij witte stranden.”

ZEEBENEN

Vanaf Curaçao zette het gezin zeil naar Colombia, een tocht van twee etmalen. Ook al zeilden Bent en Bruis al met hun ouders sinds ze enkele maanden oud waren, het was de vraag of de jongens ook zeebenen zouden hebben. Frieda: ,,In Nederland voeren we met name op de binnenmeren. In de weekenden zeilden we vanaf Strand Horst naar De Zegge en terug. Zo leerden de jongens het bootleven kennen, maar dat is niet te vergelijken met de omstandigheden op zee. De tocht naar Colombia verliep ondanks dat we in een fiks onweersfront belandden heel goed. De jongens pasten zich moeiteloos aan het leven op zee aan. Ze speelden met autootjes op het achterdek, bouwden Lego en keken filmpjes. Van zeeziekte was gelukkig geen sprake.“

De overtocht smaakte naar meer. Het zette Leon en Frieda aan het denken of ze misschien toch hun lang gekoesterde droom om naar Frans-Polynesië te zeilen moesten najagen. Leon: ,,Tien jaar geleden hadden we die droom al, maar de reis liep destijds anders omdat mijn vader na een kort ziekbed kwam te overlijden. Nu hadden we een goed schip dat geschikt was voor de oversteek van de Grote Oceaan, dus waarom zouden we de sprong niet wagen?”

Snorkelen met mantraroggen - Frieda Blauw

BESEF VAN TIJD

In februari ging Le Tournesol met haar bemanning door het Panamakanaal en gingen de sluisdeuren naar de Pacific open. De eerste stop was Galapagos, ruim een week varen vanaf Panama. Daarna lag dé grote oversteek voor hen. Frieda: ,,Met Puff deden we destijds negentien dagen over de Atlantische oversteek. Nu stelden we ons in op 25 dagen. Het werden er ‘slechts’ 21. Dat lijkt lang en dat is het ook, maar op zee vervaagt het besef van tijd. De dagen vullen zich met simpele huishoudelijke taken als zelf brood bakken en yoghurt maken, en tochtplanning. Omdat we ‘s nachts om de drie uur wacht houden en we dus kort slapen, sliepen we overdag allebei een uurtje bij. De jongens hadden een eigen routine: ‘s ochtends schermtijd en ‘s middags spelletjes, Legoen of iets bakken. Iedere vijfhonderd mijl kregen ze een klein cadeautje, een speeltje of knutsel dat ze dan weer bezighield. We zaten volledig in onze bubble.”

Jongens hebben weer behoefte aan vaste grond onder hun voeten

PARADIJS

Frans-Polynesië staat bekend als één van de mooiste zeilgebieden van de wereld. Het gezin ankert aan de voet van weelderig groene valleien met uitzicht op dramatische rotsformaties in de Markiezen. En snorkelt met mantaroggen en haaien in de afgelegen koraalatollen van de Tuamotus. Leon: ,,Het was nog mooier dan we ons hadden voorgesteld. Overdag snorkelden we langs koraalmuren die zo kleurrijk waren dat ze onwerkelijk leken. ‘s Avonds grilden we - vaak samen met de bemanning van andere boten - vis op een kampvuurtje op het strand terwijl de lucht roze kleurde en de zon langzaam in de oceaan zakte.”

Frieda vult haar man desgevraagd aan: ,,Men denkt vaak dat we alleen maar op zee zitten, maar dat is niet zo. We ontmoeten onderweg veel zeilende gezinnen. Soms is het een drukte van jewelste in de ankerbaai met spelende kinderen op SUP’s. Bent spreekt inmiddels al heel goed Engels en ook Bruis begint Engelse zinnen te maken.”

Toch is het leven aan boord niet alleen maar vrijheid blijheid. Dagelijks geven Leon en Frieda thuisscholing aan hun zoons, behalve tijdens een oversteek. Ook zijn er de eindeloze bootklussen en het constante alert zijn op weersveranderingen en tropische buien. ,,We staan altijd op scherp en stappen constant buiten onze comfortzone. Dat kost veel energie”, vertelt Frieda. ,,Ook het leven met elkaar op een kleine ruimte is intens. Maar op de meeste dagen voelt het alsof we leven in een droom.”

- Frieda Blauw

STORMWACHT

Leon gaat verder: ,,Men wil altijd weten of we ook spannende momenten hebben meegemaakt. Spanning hoort nu eenmaal bij een reis als deze. Op veel plekken ben je op jezelf aangewezen. We hebben sinds februari slechts twee weken in een haven gelegen en liggen dus eigenlijk altijd voor anker.”

Die spannende momenten waren er inderdaad. Met de spanning nog af te lezen in Leons gezicht vertelt hij: ,,In de Tuamotus hebben we een nacht stormwacht moeten houden. Er kwam een lokale stormcel over met onweer en harde wind. We kwamen aan lager wal te liggen met slechts een meter water onder de kiel. Dat was de spannendste nacht van mijn leven. Maar ook het onweersfront voor de Colombiaanse kust zal ik nooit vergeten: de hemel was één grote stroboscoop. Het duurde ongeveer een uur, het was billenknijpen.”

HOOGTEPUNTEN

Hoogtepunten zijn er ook genoeg te noemen, zoals het bezoek aan Palmerston, een atol middenin de oceaan waar een dertigtal mensen afgesneden van de wereld leeft. Of het zwemmen met walvissen voor de kust van Aitutaki. Maar het mooiste van de reis is volgens Frieda om te zien hoe Bent en Bruis de wereld ontdekken. ,,De wereld is een grote leerschool voor ze. Ook leren ze dingen als navigeren en helpen ze bij het motoronderhoud. Maar bovenal leren ze dat grote dromen waarmaken soms ook zware momenten kent. Dat je doorzet als het tegenzit. Dat zijn waardevolle lessen voor de rest van hun leven.”

Leon besluit: ,,Het is bijzonder te ervaren hoe gastvrij we worden ontvangen door de lokale bevolking van de plekken waar we komen. Het leven is er vaak nog simpel en puur en ruilhandel floreert. Zo heb ik voor een timmerman in Nuku Hiva zijn elektrische gereedschap gerepareerd in ruil voor groente en fruit.”

Vanaf Tonga zeilt de familie Blauw verder naar Australië waar ze eind van het jaar hopen aan te komen. Daar gaan ze enkele maanden genieten van het landleven alvorens ze hun toekomstplannen verder vormgeven. ,,We zouden graag de andere helft van de wereld omzeilen, maar dat is iets voor later. De jongens hebben weer behoefte aan vaste grond onder hun voeten. Ook vinden we het belangrijk dat ze naar school gaan en weer vaste vriendjes hebben.”

De dagvangst. - Frieda Blauw