‘Gewoon iemand die zegt: ik luister, ik geloof je’

Tijdens de eerste editie van de Laura Loop, op 10 januari in Harderwijk, vraagt Voices for Women aandacht voor vrouwen die vastlopen in de gezondheidszorg. Chantal Rensink uit Harderwijk is een van hen.

Chantal leeft al haar hele leven met pijn. Als baby slaapt ze nauwelijks, spuugt veel en heeft diarree, maar artsen zeggen dat het ‘erbij hoort’. In haar puberteit volgen meer klachten en vanaf haar 22ste meerdere diagnoses: drie darmziekten, endometriose, B12-tekort, fibromyalgie, rusteloze benen, hormonale ontregeling en extreme slapeloosheid. Haar ontlasting bevat te veel vet en suikers, wat kan wijzen op problemen met alvleesklier of suikerverwerking, maar niemand onderzoekt het verder. ‘Ik heb acht MDL-artsen gehad,’ zegt ze. ‘Maar niemand kijkt naar het geheel.’

Omdat artsen weinig initiatief nemen, laat ze zelf microbiomonderzoek doen. Er komen afwijkingen uit, maar geen specialist wil ze interpreteren. Door wachttijden van maanden schuiven behandelingen telkens door. Ook in de gynaecologie gaat het mis. Jarenlang krijgt ze te horen dat ze geen endometriose heeft. Wanneer de diagnose eindelijk komt, blijft de behandeling in een gespecialiseerde kliniek uit. Haar klachten zouden niet ernstig genoeg zijn.

In haar medisch dossier ontdekt ze foutieve labels, zoals een nooit vastgestelde persoonlijkheidsstoornis. Nieuwe artsen nemen haar daardoor minder serieus. Ze probeert ook alternatieve behandelingen: osteopathie, acupunctuur, haptonomie, orthomoleculaire trajecten. ‘Maar mijn lichaam reageert anders dan dat van anderen.’

Haar partner Frank ziet hoe ze achteruitgaat. Hoop, terugslag, herstel, weer een terugslag — het herhaalt zich al jaren. Chantal zoekt zelf naar verbanden in wetenschappelijke artikelen, maar merkt dat artsen dat juist lastig vinden. ‘Dan ben je al snel te kritisch.’

De zwaarste periode komt door medicatie. Pregabaline, bedoeld om haar darmen tot rust te brengen, maakt haar juist zieker. Het afbouwen voelt als afkicken van een harddrug en ze moet het maandenlang zonder medische begeleiding doen. Wanneer ze vanwege bijwerkingen vaker bij de huisarts staat, krijgt ze te horen: ‘Ben je er alweer?’ Ook hormonale medicatie doet meer kwaad dan goed. Ze stopt er zelf mee, omdat haar lichaam het niet trekt.

Mentaal trekt het eveneens een grote wissel. Ze start drie keer met EMDR, maar die behandeling stopt abrupt door personeelswisselingen. Ondertussen wordt haar sociale wereld kleiner. Ze krijgt regelmatig ‘wegval-aanvallen’, waarin haar lichaam uitvalt en de huisartsenpost weinig kan betekenen.

Via Voices for Women ontdekt ze dat veel vrouwen dezelfde patronen tegenkomen: onderdiagnose, te snelle psychologisering, gebrek aan kennis over het vrouwenlichaam. Ook haar Aziatische achtergrond speelt volgens haar een rol, maar daar wordt zelden naar gekeken.

Wat ze het liefste wil? ‘Eén arts die zegt: ik luister, ik geloof je, en ik ga met je meekijken tot we begrijpen wat er speelt.’